Afscheid van mijn eigen hoofd

Afscheid van mijn eigen hoofd

wake up

Het beeld dat we van onszelf hebben klopt vaak niet met de werkelijkheid. In je hoofd ben je 10 jaar jonger of 5 kilo slanker dan in de spiegel. Ik heb dat ook: in mijn hoofd heb ik meer energie dan in mijn lijf.

En dat is niet altijd handig. Ik raak van nature makkelijk enthousiast. Komt iemand met een goed idee, dan zie ik direct de mogelijkheden ervan en wat we voor iets fantastisch zouden kunnen neerzetten. En voor ik het weet, heb ik alweer JA gezegd – want in mijn hoofd ben ik ook nog eens de uitgelezen persoon om dit klusje voor ze te klaren.

Maar ja. Dat zit dus in mijn hoofd. De werkelijkheid is vaak anders. Niet omdat we geen fantastische dingen zouden kunnen maken, maar omdat ik mijn tijd en energie weer eens verkeerd heb ingeschat. Ik denk dan: Oh leuk, een boek! En ik schrijf makkelijk, zomaar hup 1200 woorden in een uur als het moet, en dan is het zó af. Zullen we Juni doen dan maar?

Maar dan blijkt in Juni dat het helemaal zo makkelijk niet is. Dat er nog tig andere dingen zijn die ook aandacht moeten. Dat ik ook nog andere mensen wilde helpen (in consulten bijvoorbeeld) en dat die mensen af en toe tussendoor ook nog een vraag hebben. Of dat ik – blikskaters! – nog moet afstuderen ofzo.

 

Energie

En dat nog niet eens alleen. Tijd en planning zijn niet mijn sterkste punt, maar daar valt van alles in te leren. Waar ik echt tegen aanloop, is energie. In mijn hoofd heb ik zoals gezegd een ongelofelijke bak energie. Dat ik van alles kan doen op een dag, van het schrijven van drie hoofdstukken in mijn boek tot het opzetten van een nieuwsbrief en dan ook nog even twee consulten uitwerken en de was doen en ik moet ook nog de belastingaangifte de deur uitdoen maar dat lukt wel.

En dat is dus niet zo. Want in het onwaarschijnlijke geval dat het tijdstechnisch allemaal in één dag zou passen, ligt mijn eigen lijf dwars. En dat vergeet ik keer op keer. Ik ben moe, al mijn hele leven. Daar zijn verschillende verklaringen voor en natuurlijk ben ik ermee bezig om die op te lossen. Het gaat ook al een stuk beter dan pakweg 5 jaar geleden. Maar er ligt ook een stukje acceptatie op me te wachten.

Ik ben de afgelopen dertig jaar nog nooit iemand geweest die dag in, dag uit door-door-door kon gaan. Ik heb een middagdip die niet ligt aan voeding of koffie. Ik ben prikkel(over)gevoelig en ik als ik twee mensen heb gesproken op een dag, ben ik op. Daar hoor je me eigenlijk nooit over, want ik vind dat niet iets om moeilijk over te doen, maar het IS er natuurlijk wel. En het blijft ook. En dat moet ik leren accepteren.

Dat is een beetje een rouwproces. Want sommige mensen kunnen het wel. Die schrijven drie boeken per jaar en bloggen en geven lezingen en doen dan ook nog leuke projectjes tussendoor. Ik heb collega’s die rustig 10 patiënten op een dag zien. De definitie van succes in therapeutenland, is een klantenbestand van minstens 250 mensen. Ik heb het geprobeerd. Het is niet dat ik ze niet zou kunnen plaatsen (aanmeldingen genoeg), maar ik word er op alle vlakken heel ongelukkig van. Ik word niet blij van de hele week als therapeut werken, ik word er niet blij van als ik mensen in 20 minuten de deur uit moet bonjouren omdat de volgende op de stoep staat, ik word er niet blij van als ik ze maandenlang iedere 6 weken terug moet laten komen en ik word er niet blij van als ik geen tijd heb om ze uitleg te geven.

 

Stressmanagement

En als therapeut moet je nu eenmaal het goede voorbeeld geven. Dus ik doe geen 10 mensen op een dag en ik werk niet (meer) tot 22.00 ’s avonds. Want stress heeft een belangrijke invloed op je gezondheid. En eerlijk waar: ik heb al een puberdochter, ik hoef er niet nog meer stress bij.

Dus ik doe braaf mini-meditaties en ik sta op mijn hoofd, elke dag. Ook als mijn stagiaire er is – ze is het inmiddels gewend. En als het even kan ook op drukke events (in de wc ofzo). Want dit is wat voor mij werkt – en dan moet ik het dus ook doen. En daar zijn we bij de pointe van dit verhaal: Do. The. Work. Het gaat er niet om dat je alles moet weten, je moet het vooral DOEN.

Er zijn mensen die alles weten: hoe belangrijk ontspanning is, hoe je het beste kunt ontspannen, hoe je zorgt dat de stress niet teveel wordt. Die het allemaal precies weten – maar die vergeten om het ook te doen. En dan heb je er niks aan.

Niet dat ik het makkelijk vind hoor: op mijn hoofd staan, dat lukt nog wel. Beetje extra werken, ik kan dat. Maar bij een yogales is de laatste pose, Savasana, ook altijd het moeilijkst: die ene houding waarbij je juist zo min mogelijk moet doen. En dingen (gedachten) los moet laten.

Dus harder werken om te ontspannen, dat gaat nog. Maar dingen afzeggen? Accepteren dat ik maximaal 5 mensen in de week kan zien – en dat 3 eigenlijk relaxter is – terwijl ik aanmeldingen genoeg heb voor 10x dat aantal? Vre-se-lijk. Accepteren dat dat ene boek er dit jaar niet gaat komen, als ik dat andere wel naar behoren af wil maken? Brrr. Accepteren dat ik minder kan dan ik wil kunnen? Not fun. Not fun at all. En dan kun je gezond eten wat je wilt (en dat helpt natuurlijk ook wel), maar zolang het niet lukt om te accepteren dat het soms minder moet terwijl je meer wilt, gaat dat gejaagde gevoel niet weg.

Nou is dit een beetje een klaagstukje, maar als je een beetje tussen de regels doorgelezen hebt snap je dat dit niet alleen over mij ging. Misschien ging het ook wel over jou. Misschien (hé, niet wegklikken!) moet jij ook leren accepteren dat je minder kunt dan er op dit moment van je gevraagd wordt – en dat daar als de wiedeweerga een oplossing voor moet komen. Ik zeg het maar even hè, voor de duidelijkheid.

 

De vraag van vandaag:
Wat moet jij leren accepteren – en hoe doe je dat?
Vertel het ons in de reacties!

Reageren? Gezellig!

Reacties (37)

  • Nienke

    Uit het hart, in mijn hart!
    Thanks, t scheelt een boel!

  • Loes

    Herkenbaar ja. Het hangt er wel heel erg vanaf wat je allemaal wilt en met wie je je vergelijkt.
    Zo ken ik mensen die gemakkelijk een week lang functioneren met maar 6-7 uur slaap per nacht. Ik heb echt minimaal 8-9 uur slaap nodig, anders kan ik helemaal niets meer.
    Het is wel pijnlijk als je minder kunt dan een ander, bijvoorbeeld met sporten of een stuk fietsen, en die ander zegt dan dat je gewoon wat meer je best moet doen, een aansteller bent of een slappeling. Is me toch wel een aantal keer overkomen.
    Jammer dat eten blijkbaar niet kan helpen om (veel) meer energie te krijgen, maar ach dat soort dingen zijn volgens mij toch vooral genetisch bepaald. Als je ‘prikkelgevoelig’ bent (bedoel je niet hooggevoelig?) loop je gewoon ook sneller leeg dan een ander.

  • Tamara

    Errrrrúggg herkenbaar ja !
    Ik kan ook altijd VAN ALLES in m’n hoofd, maar in werkelijkheid zit ik gewoon met al mijn lichamelijke klachten en laten we mijn psychische klachten niet vergeten, en is er veel reden waarom ik afgekeurd ben en een wajong uitkering al jaren heb. Maar ik kan het maar níet accepteren.. ik WIL nog zoveel, maar zo weinig lukt me ook echt om te doen op een dag.
    Ik ben al blij als ik “gewoon” voor mijn zoontje van 1 kan zorgen en mijn huishouden doe (ook nog is een postnatale depressie en begin van psychose achter de rug), maar ook dat kan ik niet accepteren… Maar zou het wel moeten / mogen doen ja.

  • Ik lees deze post op 1 mei, de “ik ben er even niet dag” .Zelf heb ik hetzelfde probleem als jij en kan ik maar een kwart doen van wat ik zou willen doen. ik kan wel heel makkelijk Nee zeggen tegen derden, want ik weet dat als ik dat niet doe ik migraine van de vermoeidheid krijg. Dus mijn stok achter de deur in mijn leven is migraine. Mijn lichaam is de baas, hoe frusterent dat soms ook is. Naast de velen andere dingen die ik doe, allemaal low profile qua energie ben ik sinds vorig jaar ben bezig met twee vrouwen om een samenwerking op te zetten over lessen voeding,psyche en yoga, waarbij we werken met dit onderwerp en dan vooral vanuit de hormonen, de vrouwelijke cyclus, pms en overgang, gericht op ondernemende vrouwen die de balans tussen prive en werk terug willen in hun leven.
    We zijn nu ons werk aan het promoten en we komen niets dan enthousiasme en lof tegen van vrouwen van allerlei instanties, vooral op ondernemers gebied. De tijd is rijp om vrouwen te leren dat ze niet door te jekkeren. Dat je niet zoals je ziet bij anderen 10 clienten op een dag hoeft te hebben, dat je je niet aan anderen hoeft te meten. Ik heb vandaag een afspraak gehad en ben blij dat ik nu weer lekker thuis een paar uur kan schrijven, onderzoeken en lezen. Als je helemaal bij je kern blijft en jezelf echt accepteert zonder waarde-oordeel van de maatschappij, ben jij ook gelukkiger. En al verdien je dan wat minder, soit, wat is er nou belangrijker? Geluk of geld? Ik kies voor geluk. Ik wens je alle wijsheid, geluk en liefde.

  • Ah, dit stukje had ik gemist. Maar ik ben blij dat je het geschreven hebt. Ik klop in de praktijk ook van geen kanten met de stralende, krachtige, doorbikkelende alleskunner die ik in mijn hoofd ben. Maar ik ben wél supergoed in Savasana. Dus dat is alvast wat. Nu de rest nog in balans zien te Zennen.

  • Ineke knight

    Nog even een ps.
    wat ik echt heb moeten leren is, dat positieve emoties ook gewoon emoties zijn, en moeten dus ook verwerkt worden!

    • De Groene Vrouw

      Oh ja… dat is ook een hele interessante! Uiteindelijk kunnen we er aards of zweverig over doen, maar emoties maken we gewoon uit stofjes. Die voedingsstoffen nodig hebben en die ook uitgeput kunnen raken. Zelfs een orgasme zorgt voor een (tijdelijk) tekort aan dopamine, dus hoewel we die natuurlijk niet gaan laten, is het duidelijk dat ook too much of a good thing niet helemaal handig is 😉

  • Ineke knight

    Waarom word ik nu emotioneel? Gewoon, omdat dit mijn hele leven al speelt!

  • Anna

    Zo herkenbaar jouw verhaal.
    Jij inspireert mij

  • Anne

    Zo Groene Vrouw, dit is voor het eerst dat een blogpost van jou zó hard binnenkomt bij mij. Door chronische vermoeidheid als gevolg van ADHD kan ik dit stukje van jou bijna woordelijk kopiëren op mezelf. Behalve dan dat jij al een stuk verder in het omgaan-met en de acceptatie lijkt te zijn dan ik. Ik ben hier namelijk pas een paar weken mee bezig. Op therapie. En soms is het dan best wel nuttig om te weten dat iemand die je bewondert (jij dus) niet ook altijd alles 100% kan doen. Dat geeft me hoop, dat ik ook ooit een bewonderenswaardig iemand kan worden, ondanks dat ik nooit die 100% tijdefficiency zal bereiken (80% ook niet trouwens). Dusja, ik weet eigenlijk niet wat ik nu wil zeggen. Dankjewel, denk ik. Het is fijn te weten dat ik niet de enige ben.

  • Janine

    Acceptatie ja, en het kennen van je grenzen en ze ook strak bewaken. Daar schijn ik goed in te zijn volgens anderen ;-)) Dingen die ik leuk vind, hoe vermoeiend ze ook kunnen zijn, geven me energie, dingen die ik niet leuk vind daarentegen zijn energievreters. Daar zit het probleem, they mess me up. Eentijd geleden dacht ik ‘waarom kan ik niet wat anderen wel blijken te kunnen?’ Ik heb toen eens een dagboek van mijn dagelijkse activiteiten bijgehouden (echt àlles opgeschreven), bleek ik het toch niet zo slecht te doen! Wat je van jezelf verwacht/ziet, wat je denkt dat anderen van je verwachten/zien, komt niet altijd met de realiteit overeen. Het zit in je hoofd inderdaad.
    Do what makes you happy. A lot!

  • Ja mooi. Waarom willen we eigenlijk allemaal zoveel als we ons daar helemaal niet lekker bij voelen? Dat vraag ik me echt af. Presteren? Zoveel mogelijk leuke dingen meemaken (generatiedingetje volgens mij)? Niks willen missen, het beste uit onszelf willen halen, … tell me. Ik ga meteen weer even mediteren :) en daarna lekker het fietsje voor m’n zoontje’s eerste verjaardag nog een keertje schilderen, genoeg gewerkt voor vandaag! En wat ik accepteer: dat m’n hoofd andere dingen bedenkt die ik wil dan die ik echt wil als mens als geheel of hoe zeg je dat, intrinsiek zoiets. X

  • Izerina

    Mooi herkenbaar verhaal. Zo langzamerhand heb ik wel geleerd,wat mijn lijf aan kan. Mag wel na 68 jaar. Maar soms kijk ik nog een beetje jaloers naar al die jonge vrouwen met in mijn ogen oneindige energie .Misschien moet ik daar ook eens mee stoppen.

  • Wieke

    Niet makkelijk, maar je weet dat je veel lekkerder in je vel gaat voelen. Succes met de acceptatie en sterkte met rouwproces! Ook daar komt een eind aan en je gaat echt je weg hierin ook prima vinden. Heb het volste vertrouwen hierin omdat je het al ziet. Maar makkelijk, tja, het is net de Belastingdienst; leuker kunnen ze het niet maken.

  • Mirjam

    o! Zó bedankt voor dit eerlijke verhaal! Écht zó herkenbaar!

  • Meibloempje

    Ooo, herkenbaar. Toen ik 12 was kreeg ik wel eens te horen dat ik wel een vrouw van 40 leek met mijn kwaaltjes en klachten … inmiddels ben ik 40 (en voel ik me beter dan toen ik 12 was!) en weet ik dat ik heel gedoseerd moet leven. Liever GEEN afspraken, als het moet dan max. 1 ding per dag. Op tijd naar bed, gezond eten. En een heftige dag kost een week om bij te komen. Jammer dan. Ik kan er meestal mee leven. Alleen het feit dat mijn rug momenteel zo opspeelt (’s morgens wakker worden en je dan een vrouw van 80 voelen is niet leuk, als je pas 40 bent haha) is nu even een dingetje, maar ook dat zal voorbijgaan.
    (Ik heb mij wel eens afgevraagd hoe ik overleefd zou hebben als ik 100 jaar geleden had geleefd, toen mensen nog dag en nacht moesten zwoegen op het land of als dienstmeisje. Niet waarschijnlijk. Of misschien leefde men toen wel rustiger, ondanks al dat zware werk. En Anders was ik misschien wel iemand die zelf dienstmeisjes had voor het zware werk haha.)
    Acceptatie is in dit geval het toverwoord. Jammer voor jou, maar wel fijn voor mij te lezen dat ik niet de enige ben.

    • Meibloempje

      Ik bedoelde: ‘Niet, waarschijnlijk’. (ipv ‘niet waarschijnlijk’).

  • Hermien

    Zooo herkenbaar en zooo totaal niet nieuw. Ik ben ook altijd overenthousiast. Alles is leuk, ik zie de mogelijkheden, ik zal het wel ff doen…Ik weet het allemaal al heel lang, maar nu nog DOEN, accepteren dat niet alles gaat, los laten, het blijft moeilijk.

  • Mieke

    ow heel herkenbaar. ik ben stukken ouder dan jij en in mijn hoofd net zo jong als jij :)
    Waar ik laatst heel erg om moest lachen was dat ik in de stad een knipoog gaf aan een stukken jongere knul en me later realiseerde dat hij wel gedacht kon hebben, gunst dat oude mens flirt met mij…
    Dus ergens moet ik mijn grenzen verschuiven.

    • De Groene Vrouw

      Hahahaha ik zie het je zo doen! En waarom ook niet… 😉

  • dank je wel, groene vrouw, dit verhaal geeft me nét dat steuntje in de rug -of die schop onder m’n kont- om toch de catering voor dat leuke food-festival maar af te zeggen. m’n leven wordt soms te vol met leuke dingen en dan zijn ze ineens niet leuk meer.

    • De Groene Vrouw

      Exactly! Te veel leuke dingen, en dan wordt het een verplichting en dan is er ineens niet zoveel meer aan…

  • Claartje

    Ik ben nu 2 jaar werkloos. soms voel ik me daar schuldig over. want mij is in die 2 jaar wel eens een baan aangeboden. maar dan was het fulltime op een locatie minimaal anderhalf uurvan me vandaan. dat is dus 3 uur reizen op een dag, ook nog 8 kantooruren (en je te boek staan als die teut die klokslag 5 naar huis gaat) oh en ook.nog kids naar opvang brengen en ophalen. en het eten klaar voordat manlief thuiskomt. ik voorzag dat men me dan na een maand op kon dweilen en daar heeft niemand wat aan. maar het idee dat ik met 2 kinders over de vloer op de een of andere manier tijd over heb om de boel aan kant te houden,boodschappen doen, wat leuks doen met voorgenoemde kinders en als het ff kan ook nog eens een uurtje voor mezelf… voel ik meook schuldig over.

    ik zal eens op mn hoofd gaan staan misschien dat dat helpt 😉

  • June

    heel herkenbaar stukje dit, van de prikkelgevoeligheid tot grenzen stellen. Blijft een leerproces zullen we maar zeggen. Mooie blog!

  • Linda

    Herkenbaar, ben in mijn hoofd nog 26 terwijl die leeftijd inmiddels 16 jaar achter me ligt.
    Ik wil heel veel in mijn hoofd, het vervelende is dat ik de meeste dingen ook zelf kán. Het heeft me jaren gekost om de structuur te vinden die nu voor me werkt: ’s Morgens even gaan zitten met een bakkie en een wish-to-do lijstje maken (en dat is incl dingen als ‘vriendin X feliciteren met verjaardag’).
    Aan het einde van de dag ben ik blij met die dingen die ik wél gedaan heb ipv me blind te staren op de dingen die ik niet gered heb. Ik merk dat ik sinds ik die houding heb ik ook nog eens meer van mijn lijstje afgestreept krijgt.
    Zo wordt het meer een vriendelijke reminder dan een dwingende lijst en kan ik jong van geest blijven mét de liefdevolle rust van het ‘op leeftijd’ zijn. En dát maakt me weer een relaxtere moeder van 2 prepubers.

  • Janet

    Dankjewel! Goede timing dit stukje, nu ik geveld ben door hevige hooikoorts én een dikke koortslip (al 5 jaar niet gehad!), juist terwijl ik zo gezond eet en naar yoga ga en supplementen neem en… Zó niet leuk! Precies zoals jij beschrijft! Maar ja, de stress die is er nog steeds..om niets..om iets van bijna niets en om grotere dingen. Hij blijft me pesten. En dan komt ie ook altijd met een onrustig kloppend hart. Jakkes. Omarmen maar die stress? Misschien…
    En ik ben stiekem wel een beetje opgelucht dat jij toch geen übermensch bent 😉 Sterkte ook met alle drukte!

    • De Groene Vrouw

      Oh ja, dat moet ik ook af en toe even doen: mezelf van het voetstuk duwen waar sommige mensen me op zetten. Want dat is nergens voor nodig, dat voetstuk: ik ben ook maar gewoon een (eigenwijs) mens 😉

  • Mieke

    Geweldig, ben niet alleen. Zeg en denk vaak-mijn hoofd wil en denk dat ik nog veel kan maar het lichaam werkt niet altijd (meer) mee.
    Ach het hoofd is jonger dan het lichaam…accepteren, Nee maar het moet wel.
    Weer een keihard besefpuntje? Yagggg,

  • Pity

    Ik word een beetje moe van het beeld waar we tegenwoordig als vrouw aan moeten voldoen. Alles leuk vinden, lekker extrovert, natuurlijk een overmaat aan energie om al die leuke dingen te doen. Heel onnatuurlijk. Kijk naar dieren en natuurvolken. Die komen alleen in actie als het nodig is. Verder slapen ze veel, zijn gezellig bij elkaar en doen echt niet veel.
    Dus, lieve Groene Vrouw, ik zou me eens afvragen of jij dit echt allemaal wilt of dat je je onbewust toch laat opjagen door het compleet gestoorde plaatje wat je voor gehouden wordt. De types die ik ken, die van alles doen en kunnen, lopen zich stuk omdat ze weg lopen voor hun eigen gedachtes en gevoel.
    3 Klanten per week, volgend jaar een boek, lijkt me een prima schema. Daarnaast lekker de tijd om het leven te ervaren in al zijn facetten. Tijd om te denken en te refelcteren ziet er heel saai en suf uit, maar is voor mij van levensbelang.
    En wat anderen daarvan vinden: tja, dat is hun ding en daar hoef ik me niet druk over te maken.
    Zo heb ik nog eens tijd om jouw ontzettend leuke blogs te lezen! LOl!

    • De Groene Vrouw

      Ik denk dat we helemaal niet aan dat beeld HOEVEN te voldoen.
      Ik ben leuk, extravert, een gangmaker… ik praat als een vent, draag leuke jurkjes en doe mee aan alles. En soms niet. Dan ben ik een introvert onzeker meisje dat geen jurkjes draagt maar een joggingpak en dat een hele dag in bed bivakkeert. Daar heb ik geen problemen mee, dat ben ik ook gewoon en dat mogen mensen ook best zien – mijn eigen grootste probleem zit in mijn eigen hoofd 😉

      • Lisa Goudzwaard

        Dat heb ik ook, en daar heb ik voor mijzelf over na zitten te denken. Want het bloggen, een website, boek etc. is toch allemaal ego, van: ik wil gehoord worden en serieus genomen worden. Bevestiging van mijn kennis en kunde. Natuurlijk vind ik het ook superfijn om anderen te kunnen helpen, want daar zijn we voor in de maatschappij. Maar soms word ik het wel eens moe om steeds maar aan de marketing te werken.
        Dan denk ik: welke dag van de maand is het? Wat is de stand van de maan? Waar sta ik in de cyclus? En dan blijkt ik net mijn ovulatie voorbij te zijn en zit in mijn introverte luteale fase van mijn cyclus. Dan trek je vaak wat naar binnen. Na je menstruatie wil je veel meer naar buiten treden en kun je meer aan. Heb je daar voor jezelf al eens opgelet? Mij heeft het goed geholpen om te realiseren dat vrouwelijk ondernemen heel anders werkt dan mannelijk ondernemen, wat in onze maatschappij de standaard is. De Groen Vrouw is een geweldige vrouw! Met nadruk op vrouw. Namaste. :)

        • De Groene Vrouw

          Ja, ik ben nu “The optimized woman” van Miranda Gray aan het lezen!
          En verder thanks 😀

    • Stella

      Je gelooft toch niet serieus dat je alles moet doen wat de tijdschrijften je laten zien?

  • Eva

    Amen! Zo herkenbaar wat je schrijft!
    Ik ben vitaliteitscoach (ook niet voor niets geworden omdat ik alles weet over moe zijn en jezelf de dag doorslepen)
    Echter mijn beeld van zoals het zou ‘moeten’ horen (ik moet alles aankunnen, van vroeg tot laat bakken energie hebben juist ook omdat ik vitaliteitscoach ben) matcht niet met mijn werkelijkheid. Ik ben hooggevoelig. 1 workshop van een paar uurtjes en ik ben klaar voor de dag.
    Balen, boosheid… alles is al gepasseerd, maar het verandert niets aan wat ik nodig heb.
    Ik zit nog steeds in een acceptatie proces en belicht juist in mijn werk dat iedereen verschillend is en dat we allemaal onze eigen behoeftes hebben. Dat het zaak is om daar naar te luisteren (in de hoop dat ik het zelf ook ga geloven 😉 )
    Succes en mooi geschreven!

  • Anouk

    *pinkt traantje weg* Ja. Je hebt gelijk. Au. Want ik wil, ik wil, ik wil altijd wel honderdduizend dingen. Slapen die kinderen eindelijk eens door (meestal dan), is de chocoladeverslaving onder controle (more or less) en de vitamine D weer op peil, kan ik NOG niet alles uitvoeren wat ik in mijn enthousiasme allemaal verzin. Tijd voor een reality-check. Dankjewel, die had ik even nodig.

  • Iebee

    Heel herkenbaar weer. Ik ben gezegend met een “normaal” energieniveau, ik kan best veel hebben, maar ik vergeet dan weer dat ik in mijn hoofd dan wel 25 ben, maar dat mijn lijf toch echt zestig is (al kan ik dat maar steeds niet geloven) en dat dat toch echt aanpassingen in activiteit behoeft. En dat is lastig in de praktijk, ’s avonds plof ik toch weer afgeknaagd op de bank, en neem me voor morgen mijn energie beter te verdelen. Maar morgen blijft altijd morgen en het mislukt elke dag weer een beetje. Maar misschien moet ik dat dan ook maar accepteren met een glimlach :-) En ik heb een heerlijke bank !

  • Anique

    Fijn stukje! Ik heb ook wel eens dat ik op mezelf foeter waaromkunnendieanderendatwelallemaalenikniet. Enige tijdsdruk is okee, van teveel tegelijk wordt ik erg ongelukkig. Niet altijd te vermijden met drie kinderen, maar ik probeer óók rekening te houden met mezelf. Ik ben er ook wel achter dat ik op de ene dag alles voor elkaar krijg en de andere dag wil het niet. Nou, dan niet. Dan morgen maar.