De dag dat ik een pauze nam (en de wereld niet verging)

De dag dat ik een pauze nam (en de wereld niet verging)

Relax on hammock

Mijn beroep gaat niet alleen over voedsel. Leefstijl is naast Darmflora en Voeding één van de drie pijlers onder een goede gezondheid. Soms moet ik dat ook zelf weer even beseffen.

Pauzes bijvoorbeeld: ik ben er niet goed in. Een beetje lunchen gaat nog wel, maar met een to-do-list van de tafel tot de vloer is stilzitten niet één van mijn sterkste punten. Compagnette Judith is net zo. Je kunt je voorstellen hoe het eraan toe gaat, als wij met ons tweeën bezig zijn…

 

Adrenaline

En toch is het belangrijk. Adrenaline kan nuttig zijn, maar het is bedoeld voor kortdurende situaties. Als er een sabeltandtijger voor je neus staat, moet je vechten of vluchten. Er gaat dus extra bloed naar je hersenen (om snel te kunnen denken) en naar je spieren (om snel te kunnen rennen). Waar geen extra bloed heengaat is naar je spijsvertering. Die wordt even (bijna) stilgelegd, want als je moet vechten tegen een sabeltand ga je niet ook nog even in alle rust je maaltijd verteren.

Adrenaline is een vrij giftige stof. Het moet na aanmaak zo snel mogelijk worden afgebroken door je lever. Die geeft dan ook altijd voorrang aan de afbraak van adrenaline, boven die van andere stoffen. Heb je de hele tijd heel veel adrenaline, dan kan dat uitmonden in een overbelaste lever. Drink je dan ook nog eens veel koffie, dan houd je de cirkel alleen maar in stand. Die extra afvalstoffen kunnen zorgen voor micro-ontstekingen, die in verband worden gebracht met (een verergering van) vermoeidheid, huidklachten, verminderde weerstand en op latere leeftijd zelfs met hart- en vaatziekten en bepaalde vormen van kanker.

Stress is niet alleen zenuwachtigheid of het voelen van druk omdat je baas in je nek staat te hijgen voor een artikel dat af moet. Ook als je de hele dag loopt te ‘redderen’ is dat stress. Je kent ze wel: de mensen die achter hun bureau eten als ze de kans krijgen, de thuismoeders die geen minuut stil kunnen zitten en alleen maar bezig zijn om de kinderen van hot naar her te rijden tussen het schoonmaken door (en die geen pauze nemen behalve om 11.00 vijf minuutjes voor – jawel – een kop koffie), de zelfstandigen die veel te veel hooi op hun vork nemen in een poging om voldoende geld te verdienen om hun gezin te onderhouden (yeah that’s me). En oh ja, de mensen die nergens last van hebben maar die wel aan de A2 of onder de aanvliegroute van Schiphol wonen (of de hele dag in de gillende kinderen zitten).

 

Cortisol & DHEA

Allemaal hebben ze chronische stress. Als hun adrenalineproductie het niet meer aan kan, gaat het lichaam over op het aanmaken en verbruiken van cortisol. En da’s vervelend, want dat had je al nodig om overeind te blijven en niet lamlendig op de bank te blijven hangen (lees: om je niet tot op het bot doodmoe te voelen). En om ontstekingen te reguleren, onder andere. Best een fijn stofje om voldoende van te hebben – en dus om het niet allemaal op te gebruiken aan het hebben en instandhouden van chronische stress.

Zowel adrenaline als cortisol bestaan bovendien uit dezelfde bouwstenen als een eveneens heel belangrijk hormoon: DHEA. Dit wordt ook wel de ‘moeder van alle hormonen’ genoemd (wat niet klopt, want er zijn ook hormonen die er niet van afstammen, maar vooruit). Wanneer alle bouwstenen (onder andere verzadigde vetten!) worden opverbruikt voor de productie van cortisol en adrenaline, kan dat ten koste gaan van de DHEA-productie. En da’s vervelend, want dat had je al nodig voor je stressbestendigheid (en zoals gezegd ook voor de productie van andere hormonen, zoals de mannelijke en vrouwelijke hormonen). Dus mocht je het gevoel hebben dat je als adolescent zoooo sterk en krachtig was in je denken en beslissingen en dat je nu, na een paar jaar in een stressvolle baan, meer een zenuwachtige redderende mier lijkt die ook nog eens de hele tijd moe is – dan kan dat kloppen.

 

De dag dat ik een pauze nam

Nu zijn er natuurlijk honderd manieren waarop je hier iets aan kunt doen. Ik ga ze vandaag niet allemaal beschrijven. Wel één. Het nemen van een pauze. En let wel: dit lukte mij pas toen het al lang en hoog en breed vakantie was, dus ik ben de eerste die dit stukje moet uitprinten en boven haar bed moet hangen. Daarom een accurate weergave van:

De dag dat ik om 15.00 een pauze nam…

  • Ik zette koffie (jawel) en liet dit keer de melk niet overkoken omdat ik nog drie andere dingen tegelijk wilde doen.
  • Ik ging liggen op de tuinbank. Mijn rug boog zich eerst recht, ontspande zich toen.
  • My skin soaked up the sun like it was a long lost and often missed friend. (deze is gewoon mooier in het Engels, probeer maar).

En de wereld was nog niet vergaan.

  • Ik kreeg inspiratie voor deze blogpost en een fantastisch geweldig idee voor de herfstcursus die ik aan het opzetten ben.
  • Ik maakte een kletspraatje met de postbezorger. Hij heet Marvin en hij heeft de gave om naar je te kijken alsof je de mooiste vrouw van Utrecht en omstreken bent, ook al sta je daar in je pyjama – niet tegen mijn man zeggen!).

En de wereld was nog niet vergaan.

  • Ik genoot van een briesje dat precies op het goede moment langskwam en mijn hoofd even – heel even – leeg waaide.
  • Ik staarde in de verte en voelde hoe mijn ogen zich ontspanden.
  • Hé, een buizerd.

En nog steeds was de wereld niet vergaan.

  • Mijn ademhaling werd rustiger.
  • Ik voelde de grond onder mijn voeten.
  • Ik kuste mijn kinderen
  • en ik at een aardbei.

Toen ik weer aan het werk ging, was het 15.10 en nog altijd was de wereld niet vergaan. Ik kreeg mijn werk voor die dag af. En ik was… ontspannen.

Dus wat hebben we hiervan geleerd, Mevrouw Stemband? Dat de wereld niet vergaat als je een pauze neemt van 10 minuutjes, en dat je ook gewoon je werk af krijgt omdat je daarna effectiever bent dan wanneer je aldoor maar doordendert. Volgende uitdaging: op tijd stoppen met werken ‘s avonds en op tijd naar bed.

En om dit effect nog even langer te laten duren, ga ik nu op vakantie. Dus jullie krijgen de komende weken oude blogposts voorgeschoteld. You’re welcome 😀

Vakantie-oefening: neem elke dag een half uur (da’s 30 minuten ja) voor jezelf. Niet om het huis op te ruimen of je mailbox weg te werken – maar om iets te doen waar jij ontspannen en gelukkig van wordt. Begin met 10 minuten en bouw het op. En als je niet weet wat je in die periode moet doen, neem je een hobby. Daar wordt het dan namelijk hoog tijd voor.

De vraag van vandaag:
Tevens heb ik  – expres – geen internet op mijn vakantie.
Dus je mag wel reageren, maar ik lees het toch niet… see you in September!

 

Reageren? Gezellig!

Reacties (7)

  • Klinkt als een prima plan & levenshouding…. Hele fijne vakantie toegewenst! 😀

  • Diana

    “Volgende uitdaging: op tijd stoppen met werken ‘s avonds en op tijd naar bed.”

    Hilarisch. Die ken ik!

  • Linda

    Jaaa ik wil cortisol! Is het een teken dat dit omhoog gaat als je nog-in-bed-liggend ochtendtemp iets omhoog is gegaan? Of is dat alleen een effect van meer koffie over de dagen ervoor?

    • De Groene Vrouw

      Temperatuur is meer schildklier dan bijnieren, maar dat verhaal is iets ingewikkelder…

      • Linda Rikkers

        ah, bedankt!

  • Zo herkenbaar! Ik heb dit nu net gelezen in mijn eigen 10 minuten pauze (waar ik om heb moeten vragen) tijdens mijn werkdag (ja met koffie:) Niet in hangmat, maar op een stoel en computerscherm uit. Telefoon wel aan, want anders kan ik dit niet lezen. Tja en van mijn hobby heb ik mijn werk gemaakt hmm…
    Fijne vakantie!