Laat ze met rust – handleiding voor kraambezoek

Laat ze met rust – handleiding voor kraambezoek

Newborn baby girl right after delivery, shallow focus

Vandaag een pleidooi over iets dat me na aan het hart gaat: kraambezoek (en hoe dat verloopt). Een paar weken terug liep ik over de Noordermarkt / Biomarkt in Amsterdam, toen ik een telefoontje kreeg. “Dag lieve… TANTE Nienke!”. Mijn allerliefste vriendin had net een baby gekregen :-)

Aangezien ze ook in Amsterdam woont, ben ik (op haar verzoek) gelijk langsgegaan. Ik kwam binnen in wat leek op een kamer vol mensen. Dat viel in werkelijkheid wel mee – moeder & kind, papa, en opa & oma. En een verpleegkundige. Maar het was VOL. Het voelde VOL. En er kwamen – pakweg een uurtje of vier na de bevalling – nog veel meer mensen. Mensen die je er ook heus wel bij wilt hebben – haar eigen ouders, de zus van de vader met haar gezin, gewoon de naaste familie. Niks geks. Iedereen was heel rustig en zachtjes en lief. Maar het was zo VOL.

 

Rust bij je baby

De kersverse zoon van mijn vriendin was groot – en bij grote babies is het belangrijk dat ze genoeg borstvoeding binnen krijgen, anders kan hun bloedsuikerspiegel teveel dalen. Dat legt een bepaalde druk op je, als nieuwe mama. Toen ik binnenkwam probeerde ze hem net aan te leggen, maar het frummeltje snapte er nog niet veel van. En intussen moest er blijkbaar van alles. Oma vroeg of mama taart wilde en dat ze even moest kiezen welke en de verpleegkundige moest dingen weten (logisch natuurlijk, daar zijn ze voor): moest de baby eigenlijk vitamine K en moest er al een beetje donormelk worden opgewarmd?

En intussen wilde het nog niet erg lukken met het aanhappen. Telkens als hij even leek te drinken, kwam er weer iemand iets vragen. Vriendin afgeleid, baby afgeleid, weg moment. Het was, kortom, veel te onrustig.

 

Cortisol

En dat terwijl rust juist zo belangrijk is voor een pasgeboren baby. Iedere verstoring van de rust betekent stress, en daarmee een stijging van de cortisolspiegel. En dat is gevaarlijk. Cortisol is namelijk een katabool hormoon. Dat wil zeggen dat het energie en voedingsstoffen uit de cellen vandaan haalt, om ze te voeren aan de spieren en hersenen. Denk maar aan de vecht/vlucht-reactie: als er een sabeltandtijger voor je neus staat, moet je kunnen vechten of wegrennen, en snel kunnen denken. Je lijf gaat dan niet lekker spijsverteren of cellen opbouwen en laten groeien. Terwijl dat natuurlijk wel is wat een baby het hardste nodig heeft.

Het effect van cortisol is zó belangrijk voor het overleven, dat het ook in een pasgeboren baby al werkt. En gelukkig maar. Want cortisol doet niet alleen slechte dingen, maar zorgt er bijvoorbeeld ook voor dat de baby wakker genoeg is om te kunnen drinken, en dat ontstekingen gereguleerd worden. Maar een verstoring van de rust zorgt voor teveel cortisol, en daarmee een afremming van de groei en het herstel van cellen.

Er zijn overigens meer zaken die de cortisolspiegel in een baby kunnen verhogen:

  • huilen (met name het alleen laten huilen, zoals bij slaaptraining)
  • weg zijn van de ouders (vandaar dat een draagdoek zo belangrijk is)
  • indrukken van buitenaf (harde geluiden, flitsende fototoestellen, sterke geuren)

 

Oxytocine

Gelukkig is er ook een tegenhanger van cortisol, die precies het tegenovergestelde effect heeft. Oxytocine is een anabool (opbouwend) hormoon, dat er juist voor zorgt dat er meer voedingsstoffen naar de cellen gaan. Die kunnen zich dan herstellen en groeien (‘to thrive‘, in het Engels). Superbelangrijk voor een baby (en trouwens ook voor een volwassene).Oxytocine wordt aangemaakt bij onder andere:

  • borstvoeding (zowel geven als ontvangen)
  • huid-huid-contact (met je blote baby tegen je blootje aan dus)
  • de nabijheid van een vertrouwde volwassene (lang leve de draagdoek dus)

De moraal van het verhaal mag duidelijk zijn: minder cortisol, meer oxytocine. Het schijnt zelfs zo te zijn dat de meeste oxytocine wordt aangemaakt als je een baby in zijn nek aanraakt, en bij jezelf in de holte van je elleboog. Met andere woorden: precies zoals je een pasgeborene vasthoudt :-)

 

Niet assertief

Daar in die overvolle ruimte was ik ineens terug bij mijn eigen kraamtijd. Met alle familie die daarbij hoorde. Mijn moeder die langskwam en die parfum op had. Parfum! Bij mijn verse baby! En een kraamhulp van het type ‘mouwen opstropen en doorpakken’, die de radio aanzette en vrolijk meezong. Wat ik niet wilde. Maar ja, dat durfde ik niet te zeggen. En je kunt ook moeilijk van je moeder eisen dat ze eerst gaat douchen voordat ze je baby vast mag houden.

Zo had de moeder van mijn vriendin bedacht dat ze haar andere (grotere) kleinkinderen een weekendje te logeren zou nemen en dat de overdracht daarvan dan wel bij de verse baby konden doen. “10 minuutjes maar”. Vriendin had al ja gezegd terwijl ze er eigenlijk niet op zat te wachten, op al die extra bezoekers en kinderen.

Dat komt omdat nieuwe moeders niet assertief zijn. Ik weet niet precies waarom, maar de eerste maanden na de bevalling ben je niet in staat om echt goed voor jezelf op te komen. Voor je baby, ja natuurlijk. Dan til je desnoods in je eentje een auto op (als ‘ie er per ongeluk onder ligt). Maar voor jezelf? Waar ik die lompe kraamvrouw er normaal gesproken net zo lomp uitgebonjourd zou hebben, bleef ik me nu 10 dagen lang heimelijk ergeren aan haar lawaai. Waar ik me normaal gesproken never nooit niet zou laten wegsturen tijdens het voeden, liet ik me in die eerste maanden pardoes overrompelen door de één of andere trut van het oude stempel in een buurthuis, en ben ik op de wc gaan zitten ‘omdat de mensen het niet prettig vonden’ als ik borstvoeding gaf in het openbaar.

En dit is dus belangrijk om te weten. Ongetwijfeld zijn er wel verse moeders die een grote mond op durven zetten als dat nodig is. Maar er zijn er ook een heleboel die dat – juist op dat moment – niet kunnen. Die daarom tantes met gebak, oma’s met een scheut parfum en touwtjespringende nichtjes (echt meegemaakt!) gewoon toelaten aan hun kraambed. Terwijl ze dat niet willen. Het is natuurlijk niet heel gek dat ze niet zitten te wachten op dit soort drukte in de kraamtijd. Maar als niemand erop let, gebeurt het zomaar toch.

 

Kraambezoek? Neem je verantwoordelijkheid!

Als je zelf (nog) geen kinderen hebt, of als je kinderen al wat groter zijn, heb je vaak geen idee (meer) van hoe gevoelig een kraambed is (en met ‘gevoelig’ bedoel ik zowel baby als mama). Dat ieder geluid binnenkomt als een mokerslag en dat iedere persoon die de kamer betreedt gelijk onrust meebrengt – hoe lief en zachtjes en rustig ze ook doen. Tel daarbij op dat de verse moeder zelf niet assertief is en dat haar partner vaak een portie slaap gemist heeft, en je hebt een gegarandeerd recept voor totale overprikkeling. 

Gelukkig kun je daar (als familie of ander bezoek) zelf iets aan doen. Het is niet moeilijk. Maar het vraagt wel van je dat je de belangen van de nieuwe baby boven je eigen belangen stelt. Misschien toch een beetje moeilijk dan. Maar wel nodig. Dus, hier een lijstje richtlijnen voor als je op kraambezoek gaat:

  • Kom niet direct langs. Niemand heeft bepaald dat oma al op de stoep moet staan terwijl de navelstreng nog niet eens doorgeknipt is. Dus partners: áls je al direct je ouders wilt bellen met het goede nieuws, spreek dan een duidelijke tijd af waarop ze mogen komen. Over een paar uur bijvoorbeeld. En even wachten met bellen kan ook best. Ben je geen trotse nieuwe oma/tante/oom, dan is die baby een paar uur (of een dag) later ook heus nog wel vers en zacht en pasgeboren, dus je kunt ook best over een paar dagen langs komen.
  • Kom niet langs met je hele gezin. Natuurlijk willen jouw kinderen hun kersverse neefje of nichtje (of vul maar in) ook graag zien. Maar kinderen brengen hoe dan ook meer onrust mee dan volwassenen. Ja, zelfs de jouwe. Ook al heb je de meest rustige kinderen van de wereld (wat je niet hebt). Over een paar dagen kunnen moeder en baby wat meer aan en dan zijn je kinderen ook heus welkom – een minuut of 10.
  • Kom niet langs met iedereen tegelijk. Natuurlijk wil alle naaste familie zo snel mogelijk feliciteren. Maar reguleer het even. Probeer het zo te regelen dat jullie met niet meer dan 1 of 2 mensen tegelijk aan het kraambed staan. Feliciteer elkaar buiten op de gang, maar niet uitgebreid naast de moeder en baby – en begin geen gesprekken over politiek, het weer of FUCKING WAT DAN OOK aan het kraambed. Gewoon niet doen.
  • Beperk de indrukken die je meeneemt. Dat wil zeggen:
    • Draag geen parfum, aftershave of andere sterke geuren
    • Zet je mobiele telefoon uit of op stil
    • Laat je eigen stress achter bij de voordeur
    • Draai je stemvolume een standje of 8 naar beneden
  • Blijf niet langer dan een kwartiertje. Echt. Alsjeblieft. Tenzij je expliciet gevraagd bent of je wilt helpen met iets (in welk geval je op de achtergrond aanwezig kunt zijn), hebben de nieuwe ouders en de nieuwe baby je nergens voor nodig. Natuurlijk is het leuk voor jou om nog even baby te snuffelen, maar als het goed is krijg je daar nog uren en uren en poepluiers lang de tijd voor. Later. Maar niet nu.
  • Accepteer dat het soms niet uit komt. Zelfs als je helemaal volgens afspraak een paar dagen later met cadeautje en al door de regen bent gefietst zonder kinderen en zonder parfum, kan het zijn dat je aankomt en dat het toch ineens even niet uit komt. Omdat het kindje overprikkeld is of dat het borstvoeden even niet wil. Of omdat mama toch ineens heel graag wil slapen in plaats van haar bevallingsverhaal vertellen (geloof me, dat krijg je later nog wel te horen). Blijf dan niet hangen omdat jij het zo jammer vindt, maar vertrek gewoon. Of blijf in overleg een kwartiertje een boekje lezen totdat het wel uitkomt – maar ga dan niet zitten ‘wachten’, want dat voel je een kamer verderop nog en da’s niet prettig.

Ziezo. Zoals je ziet is het niet moeilijk om een beetje empatisch op kraambezoek te gaan – als je maar bereid bent om even te denken vanuit verse baby’s en hun verse ouders. Het klinkt misschien wat streng, maar ja… als de ouders zelf niet assertief zijn in deze periode, moet ik het maar doen nietwaar? 😉

 

De vraag van vandaag:
Wat zijn jouw vreselijkste verhalen & beste tips over kraambezoek?
Vertel het in de reacties!

Reageren? Gezellig!

Reacties (54)

  • Annemarijn

    Wat een ongelofelijk overdreven artikel.
    ik heb mij flink zitten ergeren aan bepaalde punten.

    ‘Blijf niet langer dan een kwartier’.
    Kom op zeg. Een uur is inderdaad genoeg, maar 15 min? Hoi, cadeau afgeven en doei? Lekker warm welkom zeg!

    ‘Zet je mobiel uit’.
    Ik wist niet dat kraambezoek gelijk staat aan een bezoek aan de bioscoop, bibliotheek of stilcoupés.

    ‘Feliciteer elkaar niet naast moeder en kind’.
    ?????

    Echt dit artikel doet mij meer denken aan een bejaardenhuis.
    ik geef toe dat bepaalde punten terecht zijn, waaronder ‘laat kinderen thuis en kom niet tegelijk’. Maar sommige dingen gaan erg ver.
    Je kunt heel best van tevoren de kraamvisite inplannen. Je krijgt ook altijd een intake gesprek met het kraambureau waarin dergelijke zaken worden doorbesproken.
    Ik heb hier tenminste goede ervaringen mee.

    De kraamtijd is een leuke maar heftige periode. Natuurlijk zal niet alles vlekkeloos verlopen, maar de hysterische onzin van hierboven slaat op een aantal punten kant noch wal.

    • De Groene Vrouw

      Joe. Bedankt voor je mening. Je bent natuurlijk vrij om het in je eigen kraamperiode anders te doen… (dat mag overigens ook zonder heel hard tegen mij te schreeuwen).

  • Roos

    Hoi Nienke,
    Ik heb nog nooit gereageerd hier, maar wil je toch even bedanken voor dit stuk. Vorige maand ben ik voor het eerst ‘tante’ geworden, mijn beste vriendin is bevallen van haar eerste baby. Nog nooit had ik een zwangerschap van zo dichtbij meegemaakt. Tranen natuurlijk toen ze mij stuurde dat de baby er aan kwam en de sluizen gingen helemaal open toen ik snachts werd gebeld dat ze er was.

    In het begin was ik erg onzeker over mijn aanwezigheid, moet ik langsgaan? Elke dag even appen? Bellen? Ik begrijp heel goed dat het nu even om hun drieën draait en niet om mij. Daarnaast wist ik dat ze veel last had van een opdringerige schoonmoeder en schoonvader. Dat was alles wat ik zelf niet zou willen en ook niet hoe ik wil zijn. Dus ik heb naar haar een appje gestuurd, dat als ik kan helpen ze kan bellen en ik rustig wacht tot er wat meer ‘rust en regelmaat’ is. We wonen niet bij elkaar om de hoek dus ‘even’ langs gaan zat er niet in. Natuurlijk kort na de geboorte even langs geweest, maar ik merkte al snel dat het nog niet uitkwam. Het voeden en het slapen was nog erg lastig.

    Ik vond het erg fijn om dit stuk te lezen als een soort bevestiging. Ik was namelijk bang om ongeïnteresseerd over te komen, terwijl dat helemaal niet het geval is!

    Vandaag belde ze op, dat ze het heel fijn vind dat ik als enige van hun familie en vrienden mij niet heb opgedrongen. En wanneer kom ik nou mijn ‘suikerkindje’ ontmoeten? Je raad het, opnieuw tranen…

    Dus anyway, ik denk dat veel toekomstige moeders, tantes, oma’s, ooms en vaders hier wat aan hebben. Ik vond het erg fijn als bevestiging wat mijn gevoel zei: Het draait niet om mij maar om hun. Als gloednieuwe familie van 3. Dus thanks!

  • Martine

    Mijn zoontje kwam ruim 2 maanden te vroeg, m’n ouders hadden net 2x 300km gereden om ongezond op te halen, toen hij gehaald is (ze waren net weer thuis) na 3 weken kwamen ze voor het eerst…. het was voor mij goed, eerste de kleine man, papa en ik….

  • Tinneke

    Vreselijke ervaring, ach… het is maar hoe je het bekijkt. Bij mijn eerste kindje beviel ik in het moederhuis op 14 mei, en op 16 mei, nog steeds in het moederhuis, verjaarde ik. Hoeft dat nog meer uitleg? Ooms, tantes, grootouders, schoonfamilie, … allemaal gepropt in het kleinste kamertje van de gang, en dat terwijl ik die dag voor het eerst aan de kolfmachine ging. Want zoals je al schreef: grote baby’s hebben risico op schommelende suiker.

  • Lorreen

    Kreeg spontaan tranen in de ogen bij het lezen. Al de emoties van bij de geboorte van mijn 1ste en 2de zoon kwamen terug.

    Ik kan het me perfect voor ogen halen terug 3 en een half jaar geleden! Net bevallen van mijn 1ste kind, een zoon, 53cm en 4125kg. Een zeer hongerig baby’tje en borstvoeding was moeilijk hierdoor. Al bij al viel het bezoek nog mee, maar toch. … de rust die ik en mijn baby nodig hadden vonden we niet, alles liep stroef en het eerst zo fiere gevoel van ‘ik ben mama’ maakte al vlug plaats voor een gevoel van ‘wat ben ik voor een slechte mama!’
    Gevolgd door de nodige babyblues, gedwongen om af te kolven… kortom ik was een wrak terwijl ik op dat moment had moeten genieten.
    Erger nog… bij mijn 2de zoontje, een brokje van 52cm en 4470kg sloeg de paniek me om de oren… ik heb vlak na de geboorte 1x borstvoeding gegeven en daarna overgeschakeld naar flesvoeding. Puur uit angst voor de stress en dat ik niet zou kunnen genieten van mijn baby door de stress.
    10maanden is de jongste nu en nog steeds heb ik spijt dat ik niet door beet met borstvoeding geven…
    Ik wou dat ik de tijd 3 en een half jaar kon terug draaien… ik zou het heel anders aanpakken.
    Rust na de geboorte is het aller belangrijkste!

  • Wanda Radier

    dag Poep dokter,
    wat een geweldig goed verhaal over het kraambezoek!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    Ik werk in Amsterdam, ben wat ouder en weet het opdringerige bezoek vaak wel te temmen als ik er ben, maar helaas en inderdaad denken mensen vaak aan hun eigen belang en willen van alles van de ouders en helaas ook van de baby, met alle gevolgen van dien, dat de ouders later op de avond met een baby zitten die overstuur is van alle indrukken en ouders die van vermoeidheid niet meer uit hun ogen kunnen kijken. En als je dan echt niet wachten kan, neem dan lekker eten mee of een heerlijke soep!
    Ik hoop dat het veel gelezen wordt, je stuk, en ik zal ook weer meer mensen attenderen op dit geweldige stuk!
    Dank daarvoor,
    vriendelijke groet
    Wanda Radier

  • Anoniem

    Dan mijn vader… Bij baby#1 twijfelde hij of hij wilde komen- denk daar lekker zelf over na in plaats van dat vlak na de bevalling met mij te bespreken – kwam uiteindelijk toch (ziekenhuis) en stopte na binnenkomst (zonder handen te wassen!) zijn pink in haar mond. Opmerking: “Nou, die heeft een goede zuigkracht.” Bij baby#2 wederom twijfel of hij wilde komen, nu maar expliciet opgemerkt ‘geen vingers in de mond’, maar begon na een blik op de baby over zijn collega (die ik niet ken) die net te horen had gekregen dat hij kanker heeft…??? Ik weet nog steeds niet helemaal wat ik hiermee aan had gemoeten.

    En onze beide kraamverzorgsters waren heel lief, maar inderdaad: zoveel geklets! Of eerst zeggen dat het belangrijk is dat we nu gaan rusten en vervolgens in de slaapkamer komen stofzuigen?

  • Elizabeth

    Groene Vrouw, je hebt het wellicht al gezien, maar er is op de sociale media een campagne gaande voor meer respect van gynaecologen en verplegers tijdens en na de bevalling. Jij hebt hier vast ook een mening over en het sluit perfect aan bij je kwaambezoek blogpost :).

    Het is in principe wereldwijd: http://www.rosesrevolution.com/

    Maar je kunt in het Nederlands je verhaal doen via deze website: http://geboortebeweging.nl/genoeggezwegen/

    Of zelf aan de slag gaan via #genoeggezwegen of #breakthesilence

  • Else

    Ah, fijn, tips! Komende half jaar heb ik nog wel een ritsje kraambezoeken voor de boeg…

    Ik voel me altijd een beetje opgelaten als ik bij mensen op kraambezoek kom. Ook al is de baby al een week oud (kom nooit meteen!). Ik kijk heel graag naar de baby, ja, ik wil ook wel zachte kleine handjes voelen of zo maar heb nooit zoveel behoefte om het kindje vast te houden. Ben altijd bang dat ik het niet goed doe.

    Heb me één keer laten overdonderen door een overenthousiaste papa die zijn spruit van een week oud, die lekker lag te slapen in zijn wiegje, zo hup uit de wieg trekt en bij mijn vriend in de armen ‘mikt’ (bijna wel ja). Kind overstuur, mijn vriend wat ontdaan, moeder bleef stil en vader vrolijk doorkletsen.

    Goed, handen wassen bij binnenkomst dus en een verantwoorde verse ovenschotel of soep meenemen. En gastvrouw uithangen voor eventueel ander bezoek. Ga ik doen!

  • Mor

    De placenta was er nog niet eens uit en mijn schoonouders stonden al naast mijn bed. En een paar uur later nog een hele berg ooms en tantes van mijn man die ik amper ken. En mijn eigen ouders en broer. Er waren misschien wel 25 mensen een paar uur na de geboorte.
    Achteraf gezien was het echt veel te druk. Nu heb ik het gevoel dat dat moment van voor het eerst samenzijn met mijn kind een beetje aan me voorbij is gegaan omdat ik niet volledig aandacht voor hem kon hebben met al dat bezoek. In plaats daarvan cadeautjes uitpakken en 10x het bevalligsverhaal vertellen dus…
    Gelukkig dronk de baby wel een kwartier na de geboorte al goed aan de borst en heeft daarna vooral in mijn armen door het bezoek heengeslapen.
    Maar dat bezoek mag de volgende keer wel een stuk minder. Alleen ouders, broers en zussen na een paar uur is zat.

  • Anja

    We hebben het kraambezoek tot het absolute minimum beperkt (opa en oma’s en zus en 1 goede vriendin). De rest mocht na 7 weken op de kraamfuif komen, dochterlief in de draagzak en buiten de deur, zodat we wegkonden als het teveel werd.

    De kraamhulp was gelukkig een topvrouw die heel goed aanvoelde waar ik behoefte aan had.

  • Nele

    Wat goed dat je dit onderwerp eens aankaart!!

    Heb zelf kunnen leren van de fouten van mijn vriendinnen (da’s dan het geluk na jarenlange “En wanneer gaan jullie eens aan kinderen beginnen?!”-achtige opmerkingen… Omdat je vrienden al wel kinderen krijgen… Ook een leuk onderwerp om eens een rant op los te laten wellicht!).

    Ergste ervaring:
    Heb een soortgelijke situatie als jij beschrijft meegemaakt met een vriendin. Heb toch altijd een beetje het gevoel gehad dat wij mede verantwoordelijk waren voor het feit dat de borstvoeding bij haar uiteindelijk niet lukte.

    Succesmomentje:
    Waar ik normaal ‘assertiviteit’ niet een kwaliteit van me is ging me dat tijdens de zwangerschap wél goed af, dus heb goed gebruik gemaakt van die tijdelijk verworven superkracht.
    Het was inderdaad verdwenen met de bevalling dus toen heeft vriendlief die taak van me overgenomen, gelukkig maar :)

    Voor ons werkte het volgende regime:
    Ik heb vooraf aangegeven alléén op afspraak kraambezoek (ja, óók opa’s & oma’s, ooms & tantes) te ontvangen.
    De eerste week wilden we alleen leden uit ons ouderlijk gezin en onze beste vrienden om ons heen.
    Daarna maximaal 2 bezoekmomenten per dag en minstens 2 dagen in de week tijd met ons nieuwe gezinnetje (bezoekvrije dagen, dus). Één doordeweekse dag en één in het weekend. Minimaal!!!

    Dat maakte dat ik:
    – op mijn gemak kon herstellen van de bevalling (was achteraf ook hard nodig)
    – kon genieten van mijn nieuwe dochter
    – kon genieten van mijn nieuwe gezin
    – het überhaupt enigszins tot me door kon te dringen dat ik een dochter en een gezin had
    – met liefde en plezier het kraambezoek ontving
    – succesvol kon borstvoeden
    – een gelukkige baby had
    – misschien wel even de bitch van de familie was, maar ik alles weg kon schrijven onder ‘hormonen’ en alles me uiteindelijk (denk ik) toch vergeven is (en zo niet dan ook prima)

    Zal het een volgende keer weer zo doen en adviseer iedere toekomstige moeder om hier kritisch over na te denken. Doe wat goed is voor jou en je kind.
    Want… die ultieme clichés (‘de tijd vliegt voorbij’ of: ‘je krijgt deze momenten nooit meer terug’) zijn nou eenmaal gewoon waar.

  • Wilma

    Helemaal mee eens! Zelf hebben we 5 kinderen, inmiddels 12-21 jaar. Bij de eerste kwam het bezoek vrijwel allemaal na de kraamdagen, dus stonden we er zelf voor. Bij elk volgende kind gaven we op het kaartje al de tijden tijdens de kraamdagen aan (uurtje ’s morgens en uurtje ’s middags) en daarna kon het alleen op afspraak. Dan is het rdelijk te reguleren.
    Zelf ga ik liefst tegen het einde van de kraamtijd op bezoek (bij de buren bijv.), maar nooit langer dan een half uurtje en zonder de kinderen. Dan hebben ze nog hulp en ik bel altijd eerst of het uitkomt. En de baby vasthouden? Nee, ik vond het zelf ook vervelend als mensen mijn kind ‘afpakten’…

  • Eline

    Even herstellen misschien…wij zijn geen ‘kraamhulp’, we zijn goed opgeleide kraamverzorgenden met een gedegen opleiding.
    Niet alleen koffie- en theeschenkende beschuit-met-muisjes smerende dames (dat doen we ook met alle liefde erbij hoor ????).
    Wij proberen rust en regelmaat te creëren in een waardevolle, maar ook onzekere periode. Waar we wanneer nodig, ook bezoek wegsturen wanneer wij zien dat dit teveel is. Vaak omdat kersverse ouders dit niet durven. Wij beschermen moeder en kind om op die manier de borstvoeding de beste kans van slagen te geven. Daarbij voel je je weleens waakhond en niet altijd gewaardeerd door bezoek, maar duizendmaal meer door je gezin. En daar doe je het voor, ik althans wel…al jaren met alle liefde ????????????

    • De Groene Vrouw

      Ik was me er niet van bewust dat ‘kraamhulp’ een disrespectvolle term was… zo was hij ook niet bedoeld. Niets ten nadele van een (goede) kraamhulp of -verzorgende, zolang ze maar (net als het bezoek) in het belang van de moeder blijven denken 😉

    • Donna

      Nou dit geld niet voor alle kraamverzorgenden !

      Die van mij was alleen maar aan het kletsen. En stuurde helemaal niemand weg. Ze zorgde juist voor meer onrust.

      De 1 is beter als de andere kennelijk. Dus als je praat over ‘wij’ denk ik. Ken je al die andere goed opgeleidde kraamverzorgenden ? Dat zijn er nog al wat. Haha.
      En hoe ze hun werk doen weet je ook niet ?!? Je beschrijving zou perfect zijn als ze zich daaraan zouden houden.

  • Vonny Nuijten

    Mooi artikel! Fijn dat je dit weer onder de aandacht brengt. Zo belangrijk. Dank!

  • Annika Grendelman

    Ik had de volgende dag iedereen al op bezoek. Maar ze zaten beneden en ik lag boven op bed, en kwamen met 2 tegelijk boven om eventjes te kijken, vond ik heerlijk. Wou maar al te graag de kleine laten zien! En borstvoeding lukte sowieso echt niet dus dat was jammer.
    Maar vond het helemaal niet erg dat er veel mensen op bezoek kwamen. Week later kwamen ze weer allemaal toen was het Moederdag. En toen zat ik wel beneden. Zelf 6 weken niet op de bank kunnen zitten al die tijd op harde stoel en later op fauteuil. Door de hechtingen en m’n stuitje.
    Maar al met al was de kraamtijd wel heerlijk, en m’n kraamhulp was sowieso heel lief enzo en heb er nooit last van gehad!

  • Johan

    Een beetje kraamhulp met goed inzicht,kan een heleboel opvangen en dingen aangeven t.b.v. de baby en moeder.
    Als ik dit lees,weet ik niet hier wel sprake is geweest van een goede kraamzorg. ……….

  • Vicky

    Blij dat ik dit stukje nu zie, helaas twee jaar te laat. De kraamtijd was door mijn schoonouders+ schoonbroer en zus een hell. Ze hebben ons gezin echt kapot gemaakt! Schoonvader is een trieste man die het alleen over sex en vrouwen kan hebben en altijd gelijk wilt hebben, schoonmoeder is een dwingende vrouw die haar zoon manipuleerde om zo steeds te krijgen wat ze wilt. Elke dag wilden ze langs komen en nee zeggen was geen optie. Dan werd je uitgescholden door de telefoon . Schoonvader Heeft onze dochter van paar weken hoer genoemd… Maar dit was volgens schoonbroer en zus een grapje??!! Zo volgde er nog veel meer nare situaties. Er kon niets worden uitgesproken en ze vertelde de fam dat hun alleen maar hun best deden, helaas weet de fam de waarheid niet. Ik heb altijd mijn best gedaan om te zorgen dat hun maar tevreden waren, maar dat hielp niets. Tot onze verbazing trokken ze schoonbroer en zus mee in alle ellende en werden hun tegen ons opgezet en op ons afgestuurd om er nog een schepje bovenop te doen. Na vanalles geprobeerd te hebben om contact te herstellen maar nooit reactie terug te hebben gekregen op onze verzoen poging hebben we samen besloten om met hun te breken. Ergens vond ik het vervelend, maar nu zien we heel goed in dat hun 4-en nooit enige vorm van vreugde of positiviteit in ons leven hebben gebracht. Het is een opluchting hun niet meer in ons leven te hebben en het gaat 10000 x beter met onze gezondheid, gezin en ons leven!!

  • Hazel

    Geweldig artikel! Bravo dat dit ook eens wordt gezegd. Mijn man en ik hadden al op voorhand afgesproken de 1e 2 dagen voor onszelf te nemen en daar hebben wij geen spijt van. Bij de volgende later zal het weer zo zijn. Onze dochter was 1 maand te vroeg en lag op neonatologie dus wij waren zeer blij met de rust om te wennen aan het nieuwe ouderschap en ons volledig op de zorg v dl te kunnen focussen. Ivm de teleurstelling vh bezoek trok ik mij niets aan, vond het persoonlijk eerder egoïstisch, het zei meer over henzelf dan over ons aangezien wij andere zorgen hadden.
    Hopelijk krijgen zowel aanstaande moeders als familieleden hiermee de nodige informatie. Bedankt!

  • Ilse

    Ik ben blijkbaar een uitzondering. ’s Avonds ben ik bevallen en de ochtend nadien al onmiddellijk alles op facebook gezet. ’s morgens al oma’s en opa’s op bezoek. ’s middags tantes en nonkels. Tegen de avond al enkele dichte vrienden. De eerste dagen enorm veel vrienden en familie op bezoek. Ik genoot van ieder moment. Er heerste steeds een gezellige drukte en ik was zo trots om mijn kindje te kunnen laten zien! Mijn zoontje zelf had ook nergens last van. Die sliep rustig door alles en bleef rustig ook al ging hij van schoot naar schoot. Ik begin nog steeds te glimlachen als ik aan deze periode terugdenk en ondertussen heb ik een fantastische zoon van 2 jaar die zeer sociaal is en zelfs voor is op ontwikkeling en groei.

  • Alette

    Herkenbaar! In mijn eerste kraambed ben ik veel ziek geweest (borstontstekingen 4x). Het was ziekenhuis in, ziekenhuis uit omdat ze in eerste instantie niet wisten waarom Ik koorts had/ bleef houden. Ik had toen ook helemaal geen behoefte om, buiten een klein groepje mensen, bezoek te ontvangen. Ik had echt genoeg aan mezelf.

    Ik had me voorgenomen om veel meer te gaan genieten van mijn tweede kraambed. Helaas is onze tweeling, na een moeilijke zwangerschap, veel te vroeg geboren (30 weken). Toen was er helemaal geen sprake van een kraambed. Toen mijn schoonouders op bezoek kwamen op de NICU zei mijn schoonmoeder: ze gaan toch niet dood he?! Ik zei, ik hoop het niet maar dat weet ik niet.

    Wij hebben toen juist heel bewust zo snel mogelijk geboortekaartjes gestuurd met daarop heel duidelijk dat we geen bezoek wilden en niet gebeld wilden worden. En dat ze in het nieuwe jaar, ze zijn geboren begin oktober, van harte welkom waren. Er kwamen toen ook minder mensen maar dat vond ik echt niet erg. De mensen die dichtbij je staan komen toch wel, na overleg. Later hebben we nog een soort kraamborrel gehouden voor familie. Alles in 1 keer en niet te lang. Prima!

    Beide keren (en bij de tweeling nog wat langer) hebben we de kinderen niet aan “anderen” gegeven op de arm. Ik heb hier trouwens ook geen commentaar op gehad.

  • Helena

    Oh zo herkenbaar.. Hier twee keizersnedes en we hebben ons echt moeten verantwoorden waarom we niet onmiddellijk bezoek wilden. Niet dat het volledig gelukt is maar toch..
    Ook een interessant en belangrijk puntje is dat het niet nodig is dat iedereen de baby wil pakken.
    En dat mensen met verkoudheden maar vooral met koortsblazen (levensgevaarlijk!) uit de buurt moeten blijven van een pasgeboren baby.

  • Jill

    Goed stuk! Ik kan nog wel een aantal punten bedenken:
    – Vraag of ze al zin hebben in bezoek, of liever nog even wachten. Dan toon je interesse maar je dringt jezelf niet op.
    – Ben je als directe familie pas de volgende dag gebeld met het heugelijke nieuws, wees dan niet beledigd. De wereld van de ouders staat op z’n kop. Misschien zijn er complicaties geweest. En de uren na de geboorte gebeurt er sowieso veel.
    – Ben je verkouden, dan ben je niet welkom. Heb je een koortslip? Dan helemaal! Levensgevaarlijk voor de baby.
    – Was direct na binnenkomst je handen. Gewoon uit jezelf, niet pas als het je gevraagd wordt. Ook als je de baby niet gaat aanraken. Je zit ook aan deurklinken enz.
    – Blijf met je tengels van de baby af. Ook als je net braaf je handen hebt gewassen.
    – Verwacht niet dat je de baby mag vasthouden. Vraag dit ook niet, maar wacht af of het je aangeboden wordt.
    – Als je de baby mag vasthouden, houd het dan rustig op je arm totdat de ouders de baby weer van je overnemen en ga niet allerlei ‘poses’ afwisselen. Ook als je een ervaren supermoeder met 9 kinderen bent.
    – Oh ja en geef geen alcohol cadeau. De meeste vrouwen kunnen dat nog lang niet drinken ivm borstvoeding…

  • Miek

    Heel herkenbaar. Hier een verhaal van een opdringerige schoonmoeder. Aangezien we haar verteld hadden dat we haar als 1 van de eersten zouden bellen, deed mijn man dat. Bij het telefoongesprek zei hij dat ik eerst nog “opgelapt” zou worden na een totale bevalling vanaf inleiding tot bijna keizersnee, o nee het lukt nog met de zuignap, van 1,5 dag. “Ik haal je daarna op, mam”. Maar nee, schoonma stapte op de fiets en stond ineens naast m’n bed, ik schrok er van. Maar na haar even gesommeerd te hebben om even te wachten totdat ik weer “toonbaar” was, moest het wonder aangeschouwd worden. Maar de arme hummel van 9,5 pond had zoals m’n man zei “dakschade” en niemand behalve de ouders, mochten hem oppakken. Schoonma huilend: “waarom ze hem niet mocht vasthouden, want ze moest hem toe-eigenen”. Ik denk dat het weinig uitleg nodig heeft dat wij na nog wat van dit soort belevenissen geen contact meer hebben.

  • Marieke lok

    Bedankt voor dit pleidooi , ik hoop dat de mensen er iets mee doen in het belang van de kraamvrouw en haar baby..????

  • Linda Rikkers

    Als ouders: overweeg de kaart een week later te sturen.
    Laat de vader zoveel mogelijk de lastige mededelingen naar de kraamhulp doen, incl. wegsturen als het niet klikt (ja! Dat mag gewoon. Oók als je geen duidelijke reden hebt, je verstand hoeft geen reden te bedenken bij je gevoel) Kraamzorg instellingen kunnen meestal vrij eenvoudig een ander sturen.

    Als bezoek: ga niet zitten om je te laten bedienen. Zet koffie, breng een maaltijd mee, neem de grote broer of zus van de baby mee naar de speeltuin. Doe een boodschap (overleg met vader of kraamzorg).

  • E.v.

    Best.advice.ever.
    Ik heb zo een uur aan het huilen geweest terwijl er zo’n druk bezoek was waarvan de kinderen tegen het raam waar mijn baby achter lag te slapen aan het slaan waren – echt gebeurd – en die ouders bleven maar hangen! Vreselijk!
    Beetje kraambezoek-beleefdheid is echt wel gewenst. Iedereen zou dit moeten lezen. Bedankt.

  • Lizzzzz

    Het ergst? M’n schoonzusje'(23) die zondagavond op kraambezoek kwam (vrijdagmiddag bevallen). Ik stond even op op naar de wc te gaan en toen ik terug kwam was het ‘huh, je ziet er uit alsof je 5 maand zwanger bent, is dat normaal?

    Verder bezoek goed gereguleerd. Na een nachtje ziekenhuis (thuis bevallen maar op OK gehecht) zaterdag alleen voor onze ouders, zondag jongste schoonzus en zwager en mijn zus en zwager, maandag mijn broer schoonzus en nichtje, dinsdag middelste schoonzus en zwager en ‘superopa’ en toen hield het bezoek op… Met name schoonfamilie had het beeld dat ik een hele heftige bevalling had gehad en dat ik nog geen bezoek aan kon. Hoe ze daarbij kwamen geen idee, want ik voelde me prima. De bezoekmomenten die we hadden afgesproken met de kraamverzorgster (van 11 tot 12, zodat ze met de lunch weer weggestuurd kunnen worden en ’s middags van 16 tot 17. ’s Avonds in principe niet, maar dat bekeken we per geval). Ook de 2e kraamweek, toen m’n moeder kwam kramen, zeer weinig bezoek. Men kwam massaal vanaf de 3e week, toen ik geen hulp meer in huis moet en ineens wel alles zelf moest doen (vriendlief werkte toen nog fulltime en had alleen de vrijdag (bevalling) maandag (aangifte) en dinsdag vrij gehad….

    Vantevoren had ik gedacht dat ik direct m’n ouders zou willen bellen na de bevalling. Maar daar heb ik toen geen moment aan gedacht. Pas in het ziekenhuis toen duidelijk werd dat ik op de OK gehecht zou moeten worden, dacht ik ‘dit wil ik m’n ouders vertellen’ (m’n pa is zelf arts). Dat ik ze over hun kleindochter kon vertellen kwam pas in 2e instantie in me op. Gelukkig hadden we vantevoren aan onze ‘gezinnen’ duidelijk gemaakt dat we dag 1 alleen opa’s en oma’s wilden en erna ooms en tantes en dan pas de rest. Dat is een keuze waar ik nog altijd heel blij mee ben. We hebben de geboortekaartjes (door omstandigheden) pas dinsdag verstuurd en het woensdag op facebook gedeeld. Achteraf ook helemaal prima. Eerder was echt niet nodig geweest.

  • Mirjam

    Het is niet nodig om iedereen vlak na de bevalling te mailen, facebooken en te bellen. Gewoon een paar uur wachten en samen tot rust komen. Echt niet raar hoor.

  • Elizabeth

    Het is bizar hoe veel vrouwen mét kinderen irritant staan te doen aan een kraambed/in een kraamhuis…

    Met baby #1 alle klassieke fouten gemaakt maar er gelukkig van geleerd en met baby #2 de visite tot een minimum beperkt. Heerlijk was dat.

    En mensen, die baby is er volgende maand ook nog hoor, die loopt voorlopig nog niet weg.

  • Bijna uitgerekend

    Hm… liefst zou ik dit doorsturen naar onze beide grote familie’s… maar dat is ook nogal wat.
    Zo herkenbaar, en ook waar ik dus bang voor ben… want er komt wel op het kaartje te staan of men even wat laat weten van te voren, maar ik hoor ze al zeggen, oooh het kan wel eventjes….. inclusief alle tips en trucs tussen neus en lippen door … bleh.
    Manlief vind dat je mensen niet weg kan sturen, en ik ga dat op dat moment ook niet kunnen dat weet ik nu al..

    • Ans

      Je zou ook een kraamfeest kunnen geven. Dus dag 1 de opa’s en oma’s van de baby en eventueel dag 2 tantes en ooms en daarna na 3? Weken een kraamfeest van een paar uurtjes waarin iedereen de baby kan bewonderen.

    • Hazel

      Lieve bijna uitgerekend,
      Wat rot dat je zo je laatste zwsdagen tegemoet gaat met al die zorgen!
      Mss een tip: vraag hulp aan de kraamverzorgenden ih zh. Toen ik bevallen was zeiden ze mij daar meteen: te veel bezoek is niet toegelaten! Ook al lag mijn dochter op neonatologie, zeiden ze altijd een oogje int zeil te houden van mama en baby en bij het geringste teken v vermoeidheid of ongenoegen moeder ze het bezoek naar huis sturen. Voor mij was dat een hele geruststelling…mama en baby komen ALTIJD op de 1e plaats! Succes ????????????

  • Ikke

    Ik had ook telkens ‘plakkers’ zitten en mijn schoonzus kwam met haar 9 kinderen aan (en bleef vervolgens bijna 2 uur zitten) ik was zoooo op kapot na een dag of 2 dat ik daarna van geen enkel kraambezoek heb kunnen genieten

  • Mariska

    Mijn tip: neem een zelfgemaakte maaltijd mee voor de papa&mama of het gezin. Hoeven ze een dagje niet na te denken over wat ze moeten eten :) Echt het beste kraamcadeau ever!

    En ook: vraag of je iets kunt doen. En noem dan gelijk de dingen op die je zou willen/kunnen doen (bijvoorbeeld: kan ik nog iets voor je doen? Misschien wat boodschappen meenemen? Zal ik anders wat lekkere dingetjes meenemen voor lunch oid? Of: Kan ik nog iets doen? Bijvoorbeeld je oudste een uurtje meenemen naar de speeltuin? Of: Kan ik nog iets doen? Bijvoorbeeld postzegels plakken op de geboortekaartjes? Etc enz).

  • Linda

    Wat een heerlijk stuk. Zo kwetsbaar voel je je inderdaad echt! Ik had ook een verschrikkelijke kraamhulp, die ik uiteindelijk wel durfde te vragen weg te gaan, maar ze ging niet, dus hebben we onze tijd met haar maar uitgezeten. Gelukkig kon ik er wel voor kiezen om het bezoek uit te stellen tot 4 dagen na de bevalling, en dat was de beste beslissing OOIT! Kon ik weer een beetje landen na de bevalling, heel was hard nodig! En die gevoeligheid heb ik nog wel gehad tot 3 weken na de bevalling.

  • Anoniempje

    Ik beviel te vroeg van mijn tweeling.
    Dat was geen verrassing want 2x ‘gered’ door weeenremmers. Iedereen om ons heen wist daarvan maar desondanks werd een dame boos dat ze niet welkom was om de baby’s te komen ontmoeten in het ziekenhuis. Rooming in was vol, ik moest op kamer met 2 andere kersverse moeders die wel hun baby’s bij zich hadden… ik was blij voor hen maar mijn armen voelden leeg. Ik kon niet anders dan Naar huis gaan, dus ik was zelf dolblij met die paar uurtjes per dag dat ik bij mijn baby’s kon zijn, dat wilde ik niet delen met anderen!
    Eenmaal thuis riepen mijn man en ik heel hard dat we nu eindelijk wilden genieten van dit moois zonder slangetjes in neusjes enzo en vooral in alle rust thuis dus hielden we kraamvisite nog een weekje af maar daarna was het nieuwtje eraf en is er amper iemand geweest …. en ook dat doet pijn!

  • Klaartje

    En nog een tip. Laat die baby lekker bij de moeder. Niets is zo stressvol als steeds van de ene schoot naar de andere te worden gesleept.

  • Lon

    Dat je in het ziekenhuis bevalt, dat de schoonouders worden gebeld met het heuglijke nieuws en dat ze al zo snel naast je bed staan dat je nog niet eens hebt gedoucht oid. Dat wil je gaan doen maar ze gaan maar niet weg. De verpleging wil je uit de verloskamer hebben dus die willen dat je gaat douchen en naar huis gaat. Prima, maar dan moet je dus in je tshirtje voor het oog van de hele wereld door de kamer naar je douche lopen. Geen seconde denken ze er ook maar bij na om even op te rotten naar de gang en zelf ben je al lang blij dat je het hebt gepresteerd om een nieuw wondertje eruit te werken en nog op je benen kunt staan. Je hebt het lef gewoon echt niet op dat moment (terwijl ik dat normaal gesproken echt wel heb) en pas achteraf besef je je dat je je helemaal niet prettig voelde in dat moment :(

  • Mathilda

    Geweldig geschreven! Ik lees altijd graag je blog maar dit is de eerste keer dat ik reageer.
    Na 2 kinderen van inmiddels 17 en 19 jaar kreeg ik 2 jaar geleden als verassing nog een derde.
    Ik herken het helemaal van het kraambezoek en een kraamverzorgster die als ik wilde rusten heel graag haar verhaal bij me deed. Na een dag of 5 hebben we er toch wat van gezegd maar dat was niet echt sfeer bevorderend. Ze rende ook altijd de houten trap op en af en die geluiden kwamen inderdaad veel heel harder bij me binnen.
    Het ergste vond ik toch wel de bevalling. Een mooi draaiboek met dat ik de kleine meteen op mijn buik wilde en de navelstreng wilde laten uitkloppen…(mocht dat mogelijk zijn natuurlijk).
    Inmiddels over de 40 en alle 3 mijn kinderen bleven te lang in mijn buik zitten. Mijn tweede kindje zelfs 3 weken maar ik voelde dat het goed was en uiteindelijk is ze ’s nacht om 3 uur geboren en om 7 uur die ochtend moest ik naar het ziekenhuis voor de inleiding. Wat een opluchting dat het nog natuurlijk mocht gebeuren. Nu was ik eigenlijk pas 1 week overtijd maar vanwege mijn leeftijd en alle risico’s ben ik overstag gegaan om mijn baarmoedermond te laten rijpen met een ballon. Dan zou de bevalling hoogstwaarschijnlijk vanzelf op gang komen. Wat een spijt van die hele mallemolen waar ik in terecht kwam. Het werkte niet genoeg volgens de verpleegkundige en het ging allemaal niet snel genoeg. Ik wil hier niet mijn hele bevallingsverhaal opschrijven (ik heb al genoeg geschreven :)). Maar ik liet alles maar gebeuren, fout op fout. Ook mijn vriend heeft achteraf veel spijt van hoe alles gegaan is. Je denkt in goede handen te zijn maar je bent uiteindelijk gewoon een nummertje en ze willen dat je klaar bent voordat hun dienst erop zit. Een hele nare ervaring dus. Mijn zoontje is anderhalf jaar een huilbaby geweest. En ik denk dat deze start daar ook een grote oorzaak van was. Ik miste nu ook een vroedvrouw die begeleid je toch van begin tot eind en respecteert je wensen. Na de bevalling kwam ik er pas achter dat je naast je gynacoloog ook een vroevrouw kunt hebben.
    Dus niet alleen tijdens je kraamtijd maar wees ook assertiviteit tijdens je bevalling. Laat je niet overompelen en kom op voor jezelf.

  • Boukje

    Eerlijk gezegd klinkt de situatie bij jouw vriendin voor mij als de hemel. Ik lag na mijn bevalling enkele dagen op een drukke kraamafdeling in het ziekenhuis. Met vier net bevallen vrouwen, evenveel pasgeborenen en achterlijke hoeveelheden bezoek op de kamer. Dat is pas een cortisol-hel ;).

  • Martine

    Wat mooi om te lezen. Ik heb zelf geen kinderen maar heb altijd heel sterk de behoefte om een paar weken te wachten voordat ik op kraambezoek ga. Daarbij heb ik niet de behoefte om een pasgeboren kindje meteen vast te houden, ook al vinden familie en vrienden het later heel fijn als ik dat wel doe omdat ik op de een of andere manier een rustige uitwerking op babies en kinderen heb. Misschien omdat ik zelden parfum op doe ;-).

    Maar, mij is vaak verweten dat ik niet meteen langskom, niet meteen over de wieg hang en vaak maar heel kort blijf. Niet door de mama’s zelf (hoewel, dat ook eens omdat ze dacht dat ik geen interesse had maar dat is snel uit de weerlegd geholpen), maar door andere vriendinnen of familie.

    Punt is, ik wil het niet. Het voelt ongemakkelijk en te intiem die eerste weken. Ik heb niet het gevoel dat het mijn plek is, daar bij moeder en papa en kind die aan elkaar wennen, bij babylief die wil drinken enzovoort.

    Ik hou van wat je hoer schrijft en ben het met je eens. Het resoneert in mijn binnenste en past bij hoe ik me voel in dergelijke situaties. En toch wordt deze houding die ik heb me niet altijd in dank afgenomen of wordt hij helemaal verkeerd geïnterpreteerd. Toch, liever dat dan tegen m’n gevoel ingaan en tegen wat ik diep van binnen geloof dat goed, rustgevend en gezond is.

    Ik moet zeggen dat ik bij één vriendin 9 weken fulltime kraamtijd heb gedaan. Ik was deel van het gezin met toen al twee andere kleintjes in huis en een hele drukke papa. Het was bijzonder (was ook bij de bevalling), maar zelfs toen liet ik moeder en baby veel alleen. Ik was er als il nodig was en verder rommelde ik stilte in huis, bracht ik de kinderen naar school, deed ik de was en nog een was en nog één, kookte ik en als mama soms beneden was (in het begin vooral, was dat soms) knuffelde ik zeker ook met babylief, maar alleen als het nodig was of een behoefte van mama om even haar handen vrij te hebben en papa er niet was. il ben er nooit vanuit gegaan dat het vanzelfsprekend is dat ik the newborn zomaar mag vasthouden (of pakken! Gosh!) net zo min als dat ik het niet normaal vind om zomaar aan een zwangere buik te zitten.

    Misschien ben ik bescheiden, misschien begrijp ik heel diep van binnen de impact van bevallen en de periode erna. En dat terwijl ik zelf geen kinderen heb (mijn huidige man wel). Dit bedoel ik niet arrogant en ik ben de laatste die zegt dat ik weet hoe zwaar een bevalling is want nee, dat weet ik niet. Maar iets in mij voelt wat je schrijft en doet dit al zo’n twintig jaar zo bij vrienden en familie. En hoewel dat niet altijd begrepen is of word, ben ik na het lezen van jou stuk heel dankbaar dat ik bij mezelf ben gebleven.

    Vanuit mijn hart.

  • Melané Fahner-Botha

    Geweldig verhaal. Volkomen niet relevant voor mij op dit moment maar terugdenkend… En vooruit denkend… Helder en zo ongelooflijk dat het gezegd moet worden!

  • Daisy

    Dit stuk zou standaard gelezen moeten worden in alle kraamafdelingen van ziekenhuizen…

  • Elke

    Prachtig verwoord. Persoonlijk herken ik mij hier wel in. Naast stem volume heb ik ook iets met handen wassen 😉 toen nooit gezegd maar ik merk dat sinds ik zelf de kraamtijd 2x heb gehad ik altijd mijn handen was in (bij voorkeur in keuken) voordat ik de baby ook maar aanraak. Mijn dochters mogen een baby ook niet aaien zonder hun handen te hebben gewassen en ik leer ze dat ze het eerst aan de mama van de baby moeten vragen.

  • Katherine

    Mooi stuk! Mis in je richtlijnen verwacht niet dat je het kindje mag vasthouden! Dit vindt een ieder zo VANZELFSPREKEND!
    Wij hebben hiervoor bewust gekozen het kind heeft net een trauma (de geboorte) meegemaakt en dan vervolgens van arm tot arm te gaan het is geen pop maar een uniek wezentje die 9 maanden mama, warm en vertrouwd gewend is.
    Ook daarna verwacht niet dat je het mag voeden als borstvoeding niet kan, omdat jij denkt dat het zo leuk is.
    Ten eerste als je borst had kunnen geven had je die erook niet afgehakt omdat een andere graag je kleine wil voeden.
    Denk echt 10 keer bij jezelf na hoe jij het zal vinden om door verschillende mensen gevoed te worden terwijl je zo afhankelijk bent!
    Het heeft hier de nodige deuren gesloten en contacten maar respecteer de kraamvrouw, kraamman en vooral het nieuwe wereld wondertje.

  • Mar

    Helemaal mee eens ,maar zelfs in ziekenhuizen werkt rust niet .Mijn dochter is met een zware gecompliceerde keizersnede bevallen van een dochter van 10 pond .5 weken hebben ze haar opgenomen met zwaar suiker en zwangerschap vergiftiging .
    3 weken voor de keizersnede was het geschatte gewicht al 3700 gram.

    Maar wachten wachten op een gewone bevalling ballon plaatsen tot 2 x toe.En toen was het ineens kritiek.
    Kleindochter ook suiker dus baby afdeling mijn dochter de andere dag ook daar heen,kraamtijd heeft ze niet gehad ,alles kwam op haar neer 3 weken hebben ze daar gelegen ,en het verplegend personeel vonden haar een bikkel wat kun je alles zelf goed .

    Ik kwam elke dag ,en als je 1 x een verpleegster zag was het veel ,het is dat mijn dochter a.ub vroeg of ze de nachtvoeding wilde doen dat ze wat nachtrust had .

  • Lieve

    hey hey
    toen wij bevallen waren hebben we enkele uren gewacht voor we iedereen belden en smsten met het nieuws (zelfs toen voelde dat niet goed je wil je volledige aandacht bij je kleintje)
    vooraf had ik tegen iedereen al gezegd dat we het fijn zouden vinden mochten ze enkele dagen wachten om op bezoek te komen
    toch als we de familie belden konden sommigen het niet laten en kwamen toch op bezoek
    ik heb toen gevraagd om het kort te houden
    de geboortekaartjes maakten we toen dochterlief “al” 5 dagen oud was en we al een heleboel telefoontjes hadden gekregen dat ze het kaartje nog niet hadden
    we waren blij dat we zo open waren geweest hierover ook al begrijpen veel mensen onze keuze niet
    bij een volgende bevalling hebben we nu al besloten om in Nederland te gaan bevallen en op hotel te gaan zodat we eerst tijd hebben voor wat echt belangrijk is : ons kindje verwelkomen

  • Gonneke

    Neem bij wijze van kraamcadeautje een ovenschotel voor in de vriezer mee. Het duurt nog eeuwen voor de verse moeder aan het eind van de dag al heeft bedacht wat ze wil gaan eten en het dan ook nog kan klaarmaken. Wees niet te zuinig met de groenten erin en met de gezonde vetten 😉 Hie bij Nienke op de site vind je volop ideeën.