Waarom knuffelen zo gezond is

Waarom knuffelen zo gezond is

Loving couple hugging strong outdoors with no faces shown. Romantic sunburst light leak

Persoonlijk ben ik een enorme knuffelkont. Gewoon omdat het fijn is. Maar dat is niet de enige reden dat het zo goed voor je is om te knuffelen (of dat een goede knuffel zo kan opluchten). Het is namelijk ook heel gezond.

 

Verslaving & klagen

Laatst zag ik een filmpje voorbij komen op facebook. Over de ware oorzaak van van verslavingsgedrag. Het filmpje zei dat verslavingsgedrag (of dat nu drugs, drank, roken of online chatten is) voortkomt uit een gebrek aan echt persoonlijk contact. Of in elk geval: dat echt persoonlijk contact veel beter werkt om verslaafden uit hun verslaving te krijgen dan welke andere afkickmethode dan ook.

Of het waar is weet ik niet. Maar er zit zeker wel iets in. Ik ben geen expert op het gebied van verslaving, maar het kan goed zijn dat een tekort aan oxytocine een rol speelt. En wellicht een overmaat aan stress (of een onvermogen om ermee om te gaan), of een tekort aan één van de andere stoffen die zorgen dat je je kalm en veilig voelt (zoals de neurotransmitters GABA en serotonine, waarover een andere keer meer). Hoe dan ook: het is niet onlogisch dat het aanmaken van oxytocine door echt contact (zowel lichamelijk als geestelijk) hen helpt om zich beter te voelen, waardoor ze de behoefte aan verslavende middelen minder nodig hebben.

Ander onderwerp: in de nieuwsbrief van de Energieke Vrouwen Academie las ik dat even lekker klagen ook zo kan opluchten bij stress en problemen, en dat dat óók niet alleen maar een ‘gevoel’ is, maar een wetenschappelijke basis heeft. En wie heeft niet wel eens ervaren dat even lekker klagen en dan een stevige knuffel van een vriend(in) enorm helpt, ook al lost het natuurlijk niet al je problemen op? Zou het dan toch zo zijn dat we al dat ‘stressverlagende’ gedrag niet voor niets vertonen?

 

Oxytocine

Maar wat heeft verslaving te maken met klagen – of met knuffelen? De gemeenschappelijke factor is een hormoon genaamd oxytocine. Je kent het misschien als het ‘bindingshormoon’, vooral babies hebben er behoefte aan en moeten flink geknuffeld worden. Als dat niet gebeurd gaan ze letterlijk dood aan een gebrek aan liefde, al krijgen ze alle voeding en schone luiers die ze nodig hebben. Oxytocine komt ook in flinke hoeveelheden vrij als je zelf net een baby hebt gekregen – maar ook als je ontzettend verliefd bent (en bij hele goede sex, ja).

Oxytocine heeft allerlei effecten in je lichaam (het laat bijvoorbeeld je melkklieren samentrekken als je borstvoeding geeft zodat de melk toeschiet, vet handig). Maar wat het ook voor je doet, is als tegenhanger fungeren voor cortisol. Dat zit zo:

Cortisol is een katabool hormoon. Dat wil zeggen dat het voedingsstoffen en energie uit de cellen haalt, om ze naar je spieren en je hersenen te sturen. Dat is ook nodig, want cortisol komt vrij bij stress, en bij stress heb je je spieren en hersenen nodig om te kunnen overleven. Beetje jammer alleen dat we tegenwoordig heel veel stress hebben > en dat er dus heel vaak en veel cortisol in ons lichaam is > en dat er dus heel veel voedingsstoffen en energie uit onze cellen gehaald worden.

Oxytocine daarentegen, is een anabool hormoon. Dat heeft niets te maken met grote mannen die enorme spierbundels willen kweken – nou ja, een beetje dan. Anabool wil zeggen ‘opbouwend’; met andere woorden: oxytocine en andere anabole hormonen zorgen juist dat er voedingsstoffen en energie opgeslagen worden in de cellen van je lichaam. Die kunnen daardoor herstellen en groeien (de Engelsen zeggen het mooier: flourish & thrive). En je krijgt dus minder stress. Dat ook.

 

Knuffelen & klagen

Oxytocine is dus jippie voor je lijf. En hoe krijg je meer oxytocine – als je toevallig niet verliefd bent en ook niet net een baby gebaard hebt? Door te knuffelen, jawel. En dan niet een vluchtige tussendoor-aanraking. Nee, minimaal 20 seconden. En dan echt knuffelen. Niet dat iemand je ongemakkelijk op je rug staat te kloppen. Dan telt het niet (en het is bovendien gruwelijk irritant, dus als je een ongemakkelijke klopper bent: kappen nou!).

En het liefst – schrik niet – 8x per dag. Zeker als je gestresst bent. Dus. Bespreek het met je partner, verkondig het aan je kinderen of zet het in je Tinderprofiel: knuffelen verplicht. Veel en vaak – en het liefst met blote huid. Dat werkt het beste. En vergeet je kinderen niet, die zijn volop in de groei en hebben dus extra veel oxytocine nodig.

Ik ken (gelukkig) een paar van die mensen. Die heerlijk kunnen knuffelen. Vrouwen knuffelen al fijn – lekker zacht enzo – maar als je slim bent scharrel je ook ergens een beer van een vent vandaan die je af en toe even in de houdgreep kan nemen. Weet je hoe rustgevend dat is? Gewoon naast je andere vaste knuffelaars. Ik ben voor een polyknuffelgemeenschap. Iedereen met elkaar. Zo vaak mogelijk.

Als dat nou niet zo goed lukt, omdat je schatje niet zo’n knuffelaar is of omdat je even geen schatje hebt, dan kun je daar beter even flink over klagen. Dat schijnt namelijk ook oxytocine aan te maken 😉

Andere manieren om oxytocine aan te maken hebben vaak ook te maken met dat echte contact, binding en gemeenschapszin:

  • een goede film kijken (liefst met iemand)
  • dansen (ook weer: vooral samen met een partner of in een groep)
  • samen iets engs doen (in de achtbaan ofzo)
  • samen met anderen door teamwork iets moeilijks voor elkaar krijgen
  • karaoke zingen (ja echt)
  • geef aan goede doelen
  • eieren, bananen en zwarte peper schijnen je oxycocinelevels ook te verhogen

En dat gezegd hebbende, ga ik nu even lekker tegen mijn eigen schatje aan liggen om een film te kijken. Dat werkt ook prima. En anders kunnen we altijd nog ontzettend goede sex hebben een ontzettend goed gesprek voeren. Dat helpt ook.

 

De vraag van vandaag:
Ben jij een knuffelkont, of los je het anders op?
Vertel het ons in de reacties!

Reageren? Gezellig!

Reacties (10)

  • Wendy

    Ik ben idd ook een enorme knuffekont en heb de mazzel dat mijn vriend dat ook is! :)
    Als hij er niet is heb ik nog boeffie, mijn konijn. Gelukkig vind die die knuffelen ook fijn.

    • Else

      Haha, wat fijn dat Boeffie ook knuffeldienst doet! Doet met denken aan het volgende: Ik werk in de gehandicaptenzorg en ik ken een vrouw die, sinds ze cavia’s heeft die ze lekker op schoot kan pakken, nauwelijks nog claimgedrag vertoont naar medebewoners en begeleiding. Super mooi.

  • Mirella

    Ik ben dol op knuffelen, maar het moet inderdaad wel een echte knuffel zijn, en inderdaad niet die omhelzing met dat getimmer op je rug. Alsof iemand er eigenlijk geen zin in heeft. Laat dan maar zitten. Ik vind het heerlijk om mijn honden te knuffelen en die genieten daar ook zichtbaar van. Met van die kleine knijpoogjes en zo’n tevreden bekkie. Dan geniet ik des te meer. Helemaal als ik stop met knuffelen en mijn hond gaat met zijn poot op mijn been graven, omdat ik door moet gaan met knuffelen. Dan smelt mijn hart. Heerlijk.

  • Janneke

    Ik kroel wel met de kat. Vind een relatie altijd verschrikkelijk, teveel stress dus dat maar niet meer.
    Ben allergisch voor eieren en banaan dus die ook niet en kan niet tegen gekruide dingen.

  • Stella

    Verplicht knuffelen kan natuurlijk niet.
    Je cortisol-verhaal doet me afvragen: hoe zit het met mensen die prednison slikken en daardoor veel eten (en akelig dik worden). Is dat het eenzijdige energie uit de cellen halen waardoor je voortdurend eten moet?

  • Elizabeth

    Het krijgen van kinderen helpt ook enorm! Dat zijn de beste knuffelbeertjes en hele dagen beschikbaar. Ok, ze zorgen ook voor aanmaak van cortisol… maar daarna weer flink knuffelen om de boel in evenwicht te brengen.

    Mijn ouders zeggen dat ik ‘geen knuffelig kind’ was. Dat vind ik zo bizar. Niet-knuffelige kinderen worden gemaakt, niet geboren. Behalve dan als er geboortetrauma is of een ernstige neurologische aandoening. Knuffelen is nog belangrijker dan voeding en slaap voor een baby… denk maar aan experimenten waarbij babies perfect verzorgd werden, maar nooit geknuffeld, en dan ernstige stoornissen en hechtingsproblemen kregen. Mijn peuter van 20 maanden ligt bij me in bed en knuffelt zelfs in haar slaap nog naar me toe. Iets knussers bestaat niet.

    Ik ben pas gaan knuffelen toen ik mijn vriendje (nu man) kreeg. Wat een revolutie was dat zeg. Sindsdien knuffel ik wat af en zit ik zo veel beter in mijn vel.

    • Hilde

      Kan wel hoor, niet-knuffelige kinderen, mijn oudste dochter was er zo eentje, terwijl ik zelf héél knuffelig ben, maar het werkte dus niet bij haar. Ze is nu zelf zwanger, (nog drie weken en ik word oma, hoerahoera) en ze is wel veranderd wat het knuffelen betreft, ik mag zelfs haar bolle buik aaien (wel even vragen altijd 😉 )
      Ik was wel blij met dit blog, want ik voelde me altijd al een beetje raar, zo knuffelig, nu dus niet meer !

  • Helga

    Hahaha leuke nieuwsbrief. Tijdens de hypnobirthcursus werd er ook verteld 20 sec knuffelen dus ik word tegenwoordig ook vaak in de houdgreep genomen.

  • Sjaak van Driel

    Oeps, de taalpolitie zegt: “Als dat niet gebeurd gaan ze…”, hier mocht er “gebeurt” staan. Ik ga nu snel verder met knuffelen 😉

    • De Groene Vrouw

      De taalpolitie moet iets te doen hebben tenslotte…