Zet je schuldgevoel de deur uit

Zet je schuldgevoel de deur uit

woman's foot with prison ball

Het wordt hoog tijd dat we ermee stoppen. Gewoon ophouden. Een besluit nemen en het niet meer doen. Want het heeft totaal geen zin: je schuldig voelen omdat je ‘vroeger’ anders leefde (en at) dan nu.

Het is niet mijn meest handige eigenschap, maar ik ben nu eenmaal behoorlijk gevoelig voor de emoties van anderen. En als ik vertel over voeding steken er meestal twee emoties de kop op. Eerst nieuwsgierigheid. En dan schuldgevoel. Mensen leren iets nieuws en voelen de impact; ze leren hoe belangrijk het is om je lijf de juiste voedingsstoffen te geven en voelen zich op slag schuldig dat ze al die jaren anders, ‘verkeerd’ gegeten hebben. En dat dient echt geen enkel doel. Dus zullen we dat gewoon even tackelen? Nu, samen?

 

Moeders…

… hebben er het meeste last van. Ze krijgen kramp in hun buik als ik ze vertel dat de darmflora van hun spruit overhoop ligt. Het wordt nog erger als blijkt dat er ontstekingen aanwezig zijn. En als er nog allergieën meespelen is het hek helemaal van de dam. “Ik heb mijn kind dit aangedaan” is om de één of andere reden een diepgewortelde emotie. En ik snap hem wel – maar hij klopt niet.

Jij kunt er niks aan doen dat de darmflora van je kind niet op orde is.

Niemand kan er iets aan doen – want we wisten allemaal niet precies hoe het zat. Je kind krijgt jouw darmflora en inderdaad, meestal is die niet optimaal. Maar daar kan jij niks aan doen; jij bent van de generatie die met drie maanden liga en sinaasappelsap naar binnen geschoven kreeg. En daar kan je moeder ook niks aan doen, want als alle artsen en consultatiebureaus zeggen dat het de bedoeling is, dan is dat de bedoeling en dan doe je dat gewoon. Je moeder heeft jou ook geen optimale darmflora meegegeven om mee te beginnen, want ze komt zelf uit de jaren 60-70 met veel witbrood, jams en siropen. Ze heeft zelf ook geen goede darmflora, want die heeft ze gekregen van je oma en die heeft de hongerwinter nog meegemaakt.

Er is niet zoiets als ‘de schuld’, want de patronen die we nu zien zijn een gevolg van hoe de geschiedenis nu eenmaal gelopen is.

 

Voeding

Maar voeding is lastiger. Want die kies je wel zelf. En als je erachter komt dat je op advies van de verloskundige alle visolie hebt vermeden (want daar zou weleens vitamine A in kunnen zitten, de horror), terwijl jij en je baby die eigenlijk echt wel nodig hadden gehad tijdens de zwangerschap… dan voel je je schuldig.

Of als je erachter komt dat je kind veel vetten nodig heeft, zoals roomboter – en jij van je moeder had geleerd dat Becel en Croma de heersers van de keuken zijn en dat je die vooral moet eten naast je pakje Honig pastasaus… dan kan het zijn dat je je schuldig voelt over wat je deed voordat je deze kennis had.

Of stel dat je te horen krijgt dat brood niet zo’n fantastisch voedingsmiddel is als altijd geroepen wordt. Of dat je gewoon moet eten als je honger hebt, en niet omdat het toevallig 8 uur ‘s ochtends is en dat je je metabolisme om zeep helpt door verplicht te ontbijten. Of dat een dieet met weinig groenten en veel suiker toch wel echt een slecht idee is… dan is de kans groot dat je je schuldig voelt.

Maar dat is onzin. Want toen je deze kennis nog niet had, deed je ook je best. Ik geloof dat iedereen altijd het beste doet wat hij of zij op dat moment kan. Ik ben al 15 jaar met voeding bezig en ik heb ook nog wel eens dagen dat ik een boterham met hagelslag naar binnen slork. Niet omdat ik niet beter weet – maar omdat het op dat moment even niet beter gaat.

Het heeft al geen zin om me daar schuldig over te voelen… laat staan om me schuldig te voelen over de jaren dat ik mijn lichaam niet de voedingsstoffen heb gegeven die het nodig had, toen ik nog veganist was. Ik was dat heel overtuigd namelijk – en even overtuigd van de gezondheid ervan – dus ik deed het beste dat op dat moment in mijn vermogen lag. Ik heb nu meer geleerd en nu doe ik het anders.

 

If you know better…

En daar ligt de sleutel. Maya zei het:

If_you_know_better

En zo is het. Je deed toen ook het beste dat je op dat moment kon. En nu weet je beter, dus kun je beter. Punt.

Nou ja, nog één ding. Je weet nu beter, dus je kunt nu beter – maar dat wil niet zeggen dat je vanaf nu 100% rigide gezond moet leven. Of dat het altijd moet lukken. Of dat je nooit meer zin mag hebben in een witte boterham met hagelslag. Want je weet hoe het beter kan – maar je weet nog niet hoe het 100% van de tijd beter kan terwijl je ondertussen geen zenuwinzinking krijgt. Dat weet namelijk niemand. Ik niet, jij niet, de hele health guru community niet.

Ik ken niemand die 100% van de tijd goed en gezond eet en die ook geestelijk helemaal rustig is. Ik ken mensen bij wie 100% van wat ze in hun mond stoppen gezond is – maar dat zijn ook mensen met continue een lichte paniek in hun ogen. Ze zijn niet rustig. Ze genieten niet. Ze hebben stress. Dat is niet bepaald gezond en om eerlijk te zijn ben ik dan liever iemand die 80% van de tijd gezond eet (en dat is al ingewikkeld genoeg). En die daardoor ruimte heeft om de 20% minder gezonde dingen die er ook wel eens in mijn gezicht verdwijnen, goed te verwerken. Of 90-10, als je daar gelukkiger van wordt. Of – als jij de truc hebt gevonden om 100% gezond te eten en toch super relaxed te zijn, dan hoor ik het wel. Kun je rijk mee worden, joh!

Maar waar het om gaat is: je schuldig voelen omdat je vroeger minder wist dan nu, heeft geen enkele zin. Je verandert het verleden er niet meer maar je staat wel een zonnige toekomst in de weg. Je schuldig voelen omdat je nu beter weet, maar nog niet weet hoe je het altijd kunt laten lukken, heeft ook geen enkele zin. Daar gaat het heus niet beter van lukken.

Wat wel zin heeft, is steeds meer leren. Leren wat je lijf nodig heeft. Leren hoe je dat naar binnen knaagt. Leren hoe je je trek in boterhammen met hagelslag kunt omzetten in een hang naar bakjes bosbessen met walnoten. En zo bekeken is er ook helemaal geen plaats voor schuldgevoel. Want daar hoort al nieuwsgierigheid te zitten, en nieuwe kennis. Daar heb je echt meer aan.

 

De vraag van vandaag:
Waar voel jij je vanaf nu niet meer schuldig over?
Vertel het ons in de reacties!

Reageren? Gezellig!

Reacties (14)

  • Janneke

    Vroeger wel errug extreem veel gesnoept, later een eetstoornis met braken en veel meegemaakt. Nu toch wel in vrij goede gezondheid maar ja, dat gebit. Is echt een ramp, tanden die afbreken, enorme vullingen die eruitspringen, kiezen die missen en geen geld voor de tandarts dus dat zou ik wel over willen doen. Ze zeggen weleens dat het leven bij 40 begint. Vind dat je rond die leeftijd nog een keer tanden zou moeten wisselen om alles ongedaan te maken. Voor de rest denk ik het met mijn gezondheid weer goedgemaakt heb en niet zo’n behoefte aan snoepen.

  • Janet

    Ah, ja, bedankt dat je me dit liet lezen. Spijker op z’n kop… Kreeg er tranen van in m’n ogen. Er lopen wat gevoelige mama’s rond zeg..

  • Maria

    Als moeder in je tas natuurlijk altijd goed doen, maar je hoort zoveel en ook nog eens tegenstrijdigheden soms. Ik geef op dit moment borstvoeding en zou graag willen weten wat ik het beste kan eten en wat ik juist moet laten staan. Beste groene vrouw als je tips voor me hebt, van harte welkom!

  • Merel

    Oh ja, en daar heb je dat paard weer. Ook dan heb een schuldgevoel, paard met darmklachten, hoefproblemen, en te weinig beweging. Hoe slecht ben je als eigenaar? Verskriklijk. Helaas ben je afhankelijk in de randstad van de eigenaar van je stal. Laat die nu verkeerd gras gebruiken… En ja, je kan ook kiezen geen paard te hebben. Maar de ontspanning samen op de hei is te fijn….

  • Saskia Schijf

    grappig toevallig; tegelijkertijd en in dezelfde strekking, heb ik net 2 dgn geleden tegen mijzelf gezegd dat ik even niet meer aan al t goede denk, ik doe even niets meer denken aan hoe wij gezonder gaan eten en gezonder gaan opvoeden. even rust, (werd knetter gek van mijzelf plus nog wat slechte nachten) straks ga ik er weer over nadenken en hoe ik t patroon waarin we hangen ga veranderen.

    ps. 80/20 vind ik een mooie regel want ook hier lekker af een toe een boterham met duo chocolade pasta, gewoon omdat t (ook) lekker is.

    • De Groene Vrouw

      Oh nou weet je: in Mei gaan we weer van start met een gezamenlijke Positive Eating Maand. Misschien is dat iets voor je 😀

  • Ik heb me als moeder ook veelvuldig schuldig gevoeld, en vaak nog steeds. O.a. precies het feit dat het mijn eigen darmflora totaal treurig gesteld was tijdens de bevallingen van mijn kinderen en me dat toen niet realiseerde, of dat tijdens mijn eerste zwangerschap als caissière de hele dag door honderden BPA bonnetjes per dag in mijn handen had… als mijn kinderen dan tegen een gezondheidsuitdaging aan lopen of mijn oudste op het gebied van ontwikkeling van o.a. spraak of motoriek… dan breekt mijn hart en dan komen die schuldgevoelens sterk naar boven. Maar ik wist het toen niet en nu doe ik het anders en geef ik mijn kinderen een zo een gezond mogelijke basis, voor zover dat in mijn vermogen ligt :) Bedankt voor dit stukje! Werd haast emotioneel toen ik het las 😉

  • Ineke knight

    Dank je wel! Ben er een beetje geëmotioneerd van.
    Ik gaf onze dochters keurig hun fluoridetabletjes, zoals het ” hoorde”. En toen kreeg onze jongste kanker. En ik een schuldgevoel!
    Ze heeft het overleefd gelukkig. En vanaf nu wil ik er geen schulgevoel meer over hebben, want ik dacht dat ik het goed deed!
    Groetjes, Ineke

  • Miranda

    Drie zoenen op de wang en een knuffel!

    Ik heb PCOS, een hormoonaandoening die mede ontstaan kan zijn door mijn eetpatroon uit het verleden en ik vind het best lastig om mij erover heen te zetten dat ik dit mijn eigen lichaam heb aangedaan. En ja, nu ik een stuk gezonder eet en mijn principes de deur heb gewezen, kan ik nog wel eens te krampachtig vasthouden aan mijn nieuwe, gezonde eetpatroon.

    Ik ga me in ieder geval niet meer schuldig voelen over het relatief gezonde en verantwoorde baksel/toetje dat ik mij elke dag gun, om te vieren dat ik al een eind op weg ben!

  • Heel herkenbaar, vooral het stuk over de darmflora van je kind 😉

  • Izerina

    Ik had de omgekeerde reactie. En ben blij met nieuwe “gezonde “informatie. Bovendien besef ik,dat huidige inzichten misschien over zo’n15 jr ook weer kritiek krijgen.

  • Meibloempje

    En het BLIJFT lastig. Zo dacht ik altijd keurig gezond te eten: veel groenten, noten, zaden, peulvruchten, volkoren spelt (ALS ik eens brood at), af en toe een stukje chocola. Ik was gezondheidsgoeroe van de familie. En maar allergisch reageren, geen idee waarop (ja sommige dingen had ik al uitgevogeld: wijn, azijn, tomatenpuree, tarwe, drop, broccoli)..
    En nu blijkt dat ik gevoelig ben voor nikkelrijke voeding. En wat moet ik dus laten staan? De havermout, volkoren granen, peulvruchten, zaden, noten, en nog veel meer ‘gezonde’ dingen die ik de afgelopen jaren braaf – want zo gezond – heb gegeten terwijl ik me slechter en slechter ging voelen.
    Dus wat is ‘gezond’? Is het dat wat voor de meeste mensen gezond is? Als ik er zo erg op reageer is het dus duidelijk voor mij niet gezond…
    Goddank mag ik nog avocado…. :-)

  • Talitha

    Dit stuk raakt me enorm. Ik wil ophouden me schuldig te voelen over het feit dat ik niet al te best (in mijn kennis van nu slecht) at ten tijde dat ik zwanger was en borstvoeding gaf. Al hebben ze best lang borstvoeding genoten, het hield op omdat ik compleet leeggezogen en heel mager was. Had ik maar!….maar nee ik ga nu vooruit kijken. Dank je wel voor dit mooie blog over een diepgeworteld probleem. Groetjes Talitha