Colloïdaal: dat gezever over zilver

Colloïdaal: dat gezever over zilver

Klokken

Op de sociale media wordt heel wat afgedokterd. Want als je ergens last van hebt, ga je niet naar een dokter of professional. Je stelt je vraag op facebook, dat is veel betrouwbaarder. En daar raden ze je dan Colloïdaal Zilver aan, want dat is Natuurlijk.

Er zijn zo van die hypes die een hoop klokken doen luiden maar er geen klepels bijleveren. Colloïdaal zilver is er zo één. Het wordt te pas en te onpas aangeraden als ‘natuurlijk antibioticum’. En daar hebben ze nog gelijk in ook – dat is juist het probleem.

 

Natuurlijk

Natuurlijk is een rekbaar begrip. Colloïdaal zilver klinkt heel sprookjesachtig, maar het is een gewoon chemisch proces dat leidt tot dit ‘wonder'(zucht)middel. Twee zilveren elektrodes worden in gezuiverd water gezet en aangesloten op een laag voltage stroom. Vraag me niet hoe of wat precies, maar hierbij komen hele kleine zilverdeeltjes in het water terecht. Deze extreem kleine deeltjes blijven in het water ‘zweven’ en vormen een colloid (een ‘oplossing’ die geen echte oplossing is, maar zo genoemd wordt omdat de deeltjes microscopisch klein zijn – hoe verzin je het).

Hoe natuurlijk dat is, valt dus te betwisten. Colloïdaal zilver komt in de natuur niet voor. Penicilline is net zo natuurlijk (da’s namelijk in essentie gewoon een schimmel), en dat word gedemoniseerd waar je bijstaat – meestal door dezelfde groep mensen die Colloïdaal Zilver naar voren schuiven als zijnde ‘natuurlijk’.

Je hoort misschien aan mijn vriendelijke toon dat ik hier een lichtelijk irritatiepuntje heb zitten. Dat puntje vormt zich niet zozeer tegen het colloïdaal zilver zelf, maar tegen de mensen die er zo heilig over doen. Wonderen bestaan niet. Oók niet als ze natuurlijk zijn. Als het wel zo was, zat er allang iemand met zijn rijke kontje op Aruba. Ik bijvoorbeeld.

 

Ik heb er niks tegen

Het zal je misschien verbazen, maar ik ik heb niks tegen colloïdaal zilver. Ik leerde het kennen tijdens mijn opleiding Darmfloratherapie. Destijds moest ik me even inlezen, maar nu gebruik ik het regelmatig zelf in mijn praktijk. En wel omdat – ik zei het al eerder – het echt werkt. Natuurlijk of niet; het is een antibioticum. Het doodt bacteriën.

En dat kan handig zijn. Want soms wil je dat. Bijvoorbeeld als de darmflora dusdanig overhoop ligt dat die ‘schoongeveegd’ moet worden. Vervangen. Door beesten die beter hun best doen. Dan zet je (bijvoorbeeld) colloïdaal zilver in om de oude, niet-goed-werkende darmflora af te doden, zodat je de weg vrijmaakt voor frisse nieuwe bacteriën. Dat is waar wij het in de darmfloratherapie dan ook voor gebruiken.

 

Baat het niet…

En daar zit gelijk het probleem. Want wat wordt er geclaimd? Dat colloïdaal zilver, omdat het zo natuurlijk is, de eigen darmflora niet aantast. En dat is dus bullshit, mensen. Het is een antibioticum. Het maakt bacteriën dood. En misschien ook wel virussen, en misschien ook wel schimmels, maar in elk geval bacteriën. Ook de goede.

Dus als je het gebruikt, moet je net zo goed je lever en nieren beschermen. En je moet net zo goed je darmflora ondersteunen of aanvullen. Net als bij reguliere antibiotica. Colloïdaal zilver doet er wat langer over (dus de afdodingsfase gebeurt in een rustiger tempo) en het wordt niet aangezoet met suiker en zoetstoffen, maar verder is het gewoon een antibioticum. Met dezelfde nadelen als de antibiotica van de dokter.

Toch wordt colloïdaal zilver te pas en te onpas ingezet door mensen die niet weten wat ze doen. Die niet weten waar ze mee te maken hebben. Die claimen dat het ‘weerstandsverhogend werkt’. Wat niet waar is, want als je je darmflora aan het afdoden bent (en die niet vervangt), ondermijn je je weerstand juist. Het klinkt niet aardig, maar het wordt hoog tijd dat mensen eens ophouden met zelfdokteren met medicijnen die ze niet door en door begrijpen. Hallo – gevaarlijk.

Nou, en dat moest ik even kwijt nadat ik voor de zoveelste keer kirrend was toegesproken op internet – nee hoor, colloïdaal zilver doodt alleen de sléchte bacteriën! – en dat men niet wilde horen dat hun klepelloze klokje geen mooie muziek maakte. Dus vandaar.

 

De vraag van vandaag:
Wat is jouw mening over zelfdiagnose en -medicatie op internet?
Spui je frustraties in de reacties!