Ik en jij, wij zijn gelijk. Toch?

Ik en jij, wij zijn gelijk. Toch?

Regenboog

Ik ben een kind van de jaren ’80. Mijn ouders hebben niet op de barricaden gestaan tegen de atoombom, maar de paplepel goot ons wel in dat iedereen gelijk was. Man en vrouw, zwart of wit, allemaal gelijk. Maar is dat eigenlijk wel zo?

 

Nee hoor, maak je geen zorgen: ik ben niet ineens lid geworden van de PVV of andere enge clubs met drie letters. Ik vind nog steeds dat mannen en vrouwen, transen, rassen, standen, geloven, geaardheden en wat je nog maar kunt verzinnen, volkomen gelijk zijn. Gelijkwaardig welteverstaan. Want onderscheid maken doe ik op heel andere vlakken.

 

De buuv van mijn tante

We zijn allemaal gelijk, met (gelukkig) dezelfde rechten. Maar we zijn niet hetzelfde. En daar ging het me eigenlijk om. Want waarom denken mensen toch dat iets dat voor de buurvrouw werkte, ook voor hen zal werken? Waarom stelt iemand een gezondheidsvraag op facebook – dat is me al een raadsel – en vertrouwt dan ook nog op de 78 reacties van totale leken?

Waarom denken mensen dat een antwoord van drie facebookvrienden verderop: “mijn buuv had dat ook en die heeft toen WonderX genomen, en dat hielp perfect!” betekent dat ze het zelf ook moeten slikken? Je kent die hele buuv niet eens, je weet niet hoe ze gebouwd is, hoe ze reageert, waar ze eigenlijk in eerste instantie last van had – laat staan dat je weet of haar middel ook geschikt is voor jou!

 

Lichamelijkheden

Even ademhalen. Je ziet dat ik me er kwaad over maak. Want het lijkt mij zo logisch, en toch snappen mensen dit principe blijkbaar niet. Als je met anderen praat, zijn geen twee mensen exact gelijk. De één eet graag 7 boterhammen per dag, de ander kan helemaal niet tegen brood of houdt er niet van. De één kan niet zonder warme maaltijd, de ander eet liever een salade. De één staat op met schreeuwende honger, de ander moet eerst een kopje thee. We zijn NIET gelijk. Niet!

Ik zei al dat ik onderscheid maakte. Als therapeut interesseert het me niet waar je in gelooft, waar je op valt of welke kleur je huid heeft. Wat me wél interesseert zijn je lichaamsbouw en -reacties. Ik geloof er niet in dat je bij een hoog gewicht ook per definitie hoog moet doseren. Als iemand mij vertelt dat ze moeite heeft met afvallen, maar dat ze vaak heftig reageert op medicatie, dan zetten we dus laag in. Ook met kruiden. Haar lichaam zit blijkbaar zo in elkaar, dat het maar een kleine prikkel nodig heeft om te reageren. Dat kan komen omdat haar metabolisme snel werkt (en producten dus snel worden opgenomen), of omdat ze erg vervuild is (en er dus maar een druppeltje nodig is om het vat te laten overlopen). Maar hoe dan ook: ze reageert snel en heftig, en dus doen wij het rustig aan.

Iemand die niet op gang te krijgen is, waarbij alles langzaam gaat, waarbij je zegt dat je afspraak een half uur eerder begint dan eigenlijk het geval is (zodat je tenminste op tijd komt)… dat zijn vaak mensen die meer stimulatie nodig hebben. Ook als ze mager zijn. Maar niet altijd, want er zijn ook trage mensen die juist heel sterk reageren op prikkels.

 

Oorzaak

En dan heb je nog de oorzaak. Drie mensen met hoofdpijn kunnen alledrie een paracetamol slikken en bij alledrie helpt het waarschijnlijk. Dus kunnen ze óók alledrie magnesium slikken en dan helpt het ook bij alledrie, want dat zeiden ze op The Intarwebs. Toch? Niet toch.

Als de hoofdpijn van nummer 1 veroorzaakt wordt door strakke spieren in de nek, en die weer veroorzaakt worden door een voedingsallergie (ja dat kan – maar dus niet gelijk de conclusie trekken dat dit voor jou ook geldt), dan heb je niks aan magnesium. Als de hoofdpijn van nummer 2 veroorzaakt wordt door een lever die zijn werk niet goed kan doen waardoor afvalstoffen te lang blijven ‘hangen’ in het lichaam, heb je niet veel aan magnesium. Alleen nummer 3 heeft er baat bij, want zijn hoofdpijn werd toevallig óók veroorzaakt door te strakke spieren in de nek, die wél een gevolg waren van een magnesiumtekort. En dan mag je nog hopen dat dat komt omdat hij ongezond eet, en niet door een opnamestoornis.

Begint het al ingewikkeld te worden? Mooi zo. Want dat was het punt van dit stukje. Sommige dingen kun je zelf, andere niet. En nu snap je gelijk waarom ik zo’n jeuk krijg van adviezen op internet.

 

De vraag van vandaag:
Wat is jouw ‘de buuv had dit ook’-blooper?
Vertel het ons in de reacties!

Reageren? Gezellig!

Reacties (7)

  • Pingback:Ik en jij, wij zijn gelijk. Toch? | Nieuwe Aarde

  • Tabi

    Een vriend van ons is allergisch voor van alles en nog wat en is fanatiek glutenvrij eter. Ik heb lymfeklierkanker gehad in mijn darmen en ben er na verloop van tijd achter gekomen dat bepaalde buikpijnen door volkorenbrood van tarwe veroorzaakt worden. Het gaat een stuk beter met witbrood en nog veel beter met volkoren speltbrood. Zijn conclusie is dat ik me toch nodig op coeliaki moet laten onderzoeken en per direct glutenvrij moet gaan eten, want anders kan ik weet ik wat allemaal krijgen, waaronder kanker… Ja, duhhh, mag ik het lekker zelf uitzoeken wat wel en niet werkt bij mij?

    • De Groene Vrouw

      Tuurlijk 😉
      (even een beroepsgedeformeerde opmerking: het is wel zo dat gluten een heel divers beeld kunnen geven. En je kunt ook nog eens geen glutenallergie hebben maar wél glutenintolerantie – wordt bijna nooit getest maar kan wel heftige klachten geven.)

  • Trudy Evers

    Ik ben het helemaal met Kitty eens. Ik moet eens in het half jaar naar de internist voor controle. Altijd als ik kom moet ik vooraf bloed laten prikken en urine inleveren. Kom ik binnen met een te hoge bloeddruk door de spanning, zegt de dokter:”Goedemiddag mevrouw, hoe gaat het met U?” “Goed dokter dank U” “Hmmm goed dus, eens even naar Uw uitslagen kijken. Eh, ja ja U voelt zich dus goed? ” “ja dokter, relatief goed, ik heb van de medicijnen wel wat bijwerkingen maar ach ja, dat is al jaren zo en met deze pillen gaat het relatief goed.”
    “Ja,ja maar ik zie toch dat Uw bloeddruk wat te hoog is en dat Uw nieren nog steeds eiwit door laten, uw gewicht is wel stabiel maar ja eigenlijk al jaren veel te hoog maar Uw schildklierwaarden zijn wat mij betreft goed.” Ehh, ik ga u toch andere medicijnen voor schrijven en dan komt U over een half jaar terug en dan doen we van te voren even wat bloed en urine onderzoek en nog maar eens een week 3 x daags de bloeddruk thuis bijhouden, want ik verdenk U nog steeds van een witte jassen syndroom”. “Hier heeft U de recepten voor een half jaar en dan kan U een afspraak maken bij de receptie” ( nee niet waar want dat kan niet langer dan 3 maanden vooruit)
    ” Ja maar dokter, wordt het na 10 jaar niet eens tijd voor een andere aanpak?” ” Nee hoor mevrouw U hoeft niet bang te zijn, Uw risicoprofiel laat zien dat U echt niet veel risico loopt om ineens aan hart,- en vaatziekten te overlijden”

    EN NU BEN IK AL ANDERHALF JAAR NIET MEER GEWEEST!
    (Nienke ik ga mijn gegevens naar je mailen voor een consult)

  • Iris

    Je hebt helemaal gelijk. Ik stoor me daar ook wel eens aan. Zowiezo wanneer je ergens lang last van hebt waarom dan niet eerst naar een arts (of iemand die er voor geleerd heeft).

    • De Groene Vrouw

      Precies! Dat denk ik ook altijd. Waarom willen mensen wél advies van leken, maar niet van iemand die ervoor geleerd heeft? Ik breng mijn auto toch ook niet naar de bakker… 😉

      • Kitty

        Ik denk omdat mensen regelmatig teleurgesteld worden omdat er steeds minder naar de oorzaak gekeken wordt en steeds meer naar het verhelpen van symptomen (met bv paracetamol) als je naar een doorsnee dokter gaat. Althans dat is mijn ervaring. Vertrouwen in die dokter is er dan steeds minder. Verder ben ik het helemaal met je eens.