Tussen je oren (maar toch in je lijf)

Tussen je oren (maar toch in je lijf)

Tussen-je-oren

Ik kan het gewoon niet loslaten!” Gespannen zit ze tegenover me. “Ik weet dat het naar was, wat er gebeurd is, maar ik wil verder. Maar hoe graag ik dat ook wil – het lukt me gewoon niet. Ik blijf rondjes draaien!

Natuurlijk weet ik al veel langer dat je niets los kunt zien van de rest. Dat is nu eenmaal het holistische denken: het één heeft invloed op het ander, dat weer op het volgende en zo heeft alles met elkaar te maken. Alles is onlosmakelijk met elkaar verbonden. Het laatste jaar wordt het me steeds duidelijker dat de mentale kant van het verhaal hier ook bij hoort: je kunt het lichaam niet los zien van de geest – en de geest niet los van het lichaam.

 

Stoffen tot nadenken

Dat klinkt misschien wat zweverig. Maar niets is minder waar. Het gaat over de lichamelijke kant van geestelijke aspecten (gedachten, gedrag en emoties) – en die wordt veel te vaak vergeten. Neem nu mijn cliënte, die iets heel naars meegemaakt heeft. Ze heeft een verwerkingsperiode gehad en wil nu graag door met haar leven, maar het lukt haar niet om het los te laten. Ze heeft daar psychologische hulp voor, maar ook daar komt ze nauwelijks verder.

Ze komt bij mij vanwege darmproblemen, maar we doen eerst een neurotransmitter-profielbepaling. Dat is een (lange) vragenlijst die op basis van je gedrag analyseert hoe het gesteld is met de neurotransmitters in je lichaam. Mijn cliënte blijkt een serotoninelevel van -1 te hebben. Niet zo vreemd dat je dan niet ‘los kunt laten’.

 

Lichamelijk gedrag

Even een stapje terug. Wat zijn neurotransmitters? Je hebt ze de afgelopen tijd al een aantal keer voorbij zien komen in de blogposts. Het zijn stoffen die signalen doorgeven tussen de neuronen (zenuwcellen). Dat gebeurt bijvoorbeeld in de hersenen, maar ook in je lichaam. Als je het lichaam ziet als een bedrijf, zou je kunnen zeggen dat de hersenen de directie vormen, de neurotransmitters zijn het managementteam en de hormonen zijn de emails en memo’s die naar de rest van het lichaam gestuurd worden om te zorgen dat de werknemers (cellen en organen) taken gaan uitvoeren.

Die neurotransmitters geven dus signalen door tussen zenuwcellen. De neurotransmitters (mag ik het even afkorten tot NT’s?) zelf zijn opgebouwd uit o.a. aminozuren. Die komen dan weer uit eiwitten. Om van een eiwit te komen tot een NT, zijn vitaminen en mineralen nodig. Aan elk van die stoffen (eiwitten, vitamines, mineralen) kun je een tekort hebben. Er worden dan te weinig neurotransmitters opgebouwd – en dus te weinig signalen doorgegeven tussen de zenuwcellen. En ja: dat merk je. Behoorlijk.

Zaken als emoties, gedrag en gedachten zijn namelijk voor een deel aangeleerd, maar voor een groot deel worden ze ook bepaald door de signalen die doorgegeven worden in je hersenen. Dus op het moment dat die signalen niet optimaal kunnen worden doorgegeven… precies.

De uitwerking hiervan zie je in het voorbeeld van mijn gespannen cliënte:

  • Serotonine zorgt voor een gevoel van veiligheid, ontspanning, geborgenheid en ‘alles is goed zo’
  • Heb je te weinig serotonine, dan kan het signaal ‘veilig’ dus niet worden doorgegeven
  • Gevolg: je KUNT je niet veilig en geborgen voelen, ook als alles in je omgeving wel die richting op wijst

Kort door de bocht gezegd (en in combinatie met een even groot gebrek aan andere neurotransmitters) KAN mijn cliënte haar verdriet niet loslaten. En geen psychologisch gesprek dat daarbij zal helpen. Haar probleem zit niet (alleen) ‘tussen haar oren’, maar ook grotendeels in haar lijf.

Bovendien speelt serotonine ook een rol in de darmen: het zorgt er onder andere voor dat de darm vóór de ontlasting uit kan ontspannen. Lukt dat niet voldoende, dan heb je meer kans op verstopping, maar ook op krampen (omdat de darmspieren teveel aangespannen blijven).

 

Meer lichamelijk dan psychisch

Als je dan bedenkt dat zaken als stress, verdriet, en andere heftige emoties een grote rol kunnen spelen in (bijvoorbeeld) darmklachten, dan snap je waarom ik de lichamelijke kant van deze zaken zo interessant vind. Andersom werkt het trouwens ook: als je voldoende neurotransmitters hebt (en je hormoonhuishouding is een beetje in balans), ben je beter in staat om te ontspannen en daar profiteer je lichamelijk ook weer van. Zie je? Het is onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Die NT’s zijn overigens niet de enige weg waarlangs emoties een lichamelijke oorzaak kunnen hebben. Wat dacht je van PMS? Ik ken genoeg vrouwen die hun moordneigingen actief moeten onderdrukken in de laatste dagen voor de menstruatie. Gaan ze gezonder eten en (onder andere) visolie slikken om hun vetzuren aan te vullen zodat ze alle hormonen netjes kunnen aanmaken, dan verdwijnen die ‘buien’ ineens als sneeuw voor de zon. Nou goed, dat is niet helemaal waar: er blijft vaak heus wel een restje knorrigheid over. Maar als je dat vergelijkt met de Zwarte Hel (quote van een cliënte) die ze eerder ervaarden, dan is de kwaliteit van leven toch een heel stuk verbeterd.

Of wat denk je van vrouwen die in de overgang ineens angstig worden, onzeker, met een libido onder het nulpunt? We hebben onlangs de rol van testosteron bij vrouwen al besproken: heb je er te weinig van, dan doen je ‘mannelijke’ eigenschappen het niet goed. Dus: moeite met keuzes maken, weinig zelfverzekerdheid, te weinig ‘moed’ om je leven normaal te kunnen leven. En ik zeg het voor de zekerheid ook hier: ik ben nog steeds een feministe, maar ik heb het hier over de biologisch/fysiologische kant van de zaak. En dus ook wederom over een lichamelijke oorzaak voor ‘geestelijke’ processen.

 

Tussen je oren of toch in je lijf?

Kijk. Ik wil de impact die psychische trauma’s hebben, zeker niet uitvlakken. Als je iets naars hebt meegemaakt en je hebt dat nog niet op een effectieve manier verwerkt, dan gaat het niet lukken om het ‘op te lossen’ met wat visolie. Aan de andere kant: als je tekorten hebt aan voedingsstoffen en daardoor niet voldoende hormonen of neurotransmitters kunt opbouwen, gaat dat zeker niet helpen met het proces om je weer fijn te voelen.

Sterker nog: zelfs als er in feite helemaal niets aan de hand is, kunnen tekorten er nog voor zorgen dat je je niet senang voelt. Angstig, warrig, vergeetachtig, neiging tot paniekerigheid, gedachten die maar blijven malen terwijl daar geen reden toe is… en dan heb ik het nog niet eens over de lichamelijke aspecten. Hoeveel mensen hebben al niet tegen je gezegd “het zit tussen je oren” of “ga gewoon iets leuks doen, dan gaat het wel over“?

Ik wil alleen maar zeggen: dat is (lang) niet altijd terecht – en tegelijkertijd: er is dus iets aan te doen. Da’s dan wel weer fijn. Als er ineens van alles tegelijk mis gaat in je lichamelijke en geestelijke gezondheid, is het goed om eens aan de neurotransmitters te denken. De komende tijd bespreek ik een paar interessante NT’s, wat ze doen en hoe je zorgt voor een goede voorraad. Goed?

 

De vraag van vandaag:
Wat zijn jouw ideeën over de connectie tussen lichaam & geest?
Vertel het ons in de reacties!

Reageren? Gezellig!

Reacties (18)

  • Pingback:Ben jij niet ambitieus? Misschien heb je vooral last van lichamelijke tekorten.

  • Esther

    Interessant! Kun je tekorten ook laten testen zonder bloed onderzoek?
    Klachten zijn voornamelijk angst, neiging tot flauw vallen, boze buien (gillen stampen) slecht slapen. Komt ook mede door autisme maar ik weet haast wel zeker dat er ook tekorten zijn wat betreft vitaminen.
    Ik merk bij mezelf meteen of ik voldoende gezond gegeten heb. Ik krijg stress en een enorm kort lontje als ik veel ongezonde dingen heb gegeten. Stom dat ik dan af en toe toch terug val op die snoepjes en koekjes of andere suikerbommen.

    • De Groene Vrouw

      Tekorten aan neurotransmitters doe je sowieso niet in het bloed. Tekorten aan voedingsstoffen meet je verschillend per voedingsstof. Sommigen in het bloed, sommigen met een fotospectrometer, sommigen in de urine… een therapeut of deskundige kan je hier meer over vertellen :-)

  • Ingrid

    Ja, die connectie is er zeker, denk alleen al aan het placebo effect.
    Ik ben nog niet zo lang geïnteresseerd in gezond eten, maar vind het ongelofelijk hoeveel informatie er te vinden is en hoeveel meningen er zijn en mensen als De groene vrouw die daar dan ook nog een prachtige website aan wijden. Allemaal gratis en voor niets te raadplegen en te vergelijken om er je voordeel mee te doen. Geweldig!
    Ik verwonder me ook over de vele persoonlijke verhalen: de één gaat met volle overtuiging 100% plantaardig eten en voelt zich daar fantastisch bij, de ander stort zich op paleo en is nog nooit zo fit geweest. Hoe kan dat? Is een optimaal dieet afhankelijk van het individu? Had het niet uitgemaakt voor welk dieet was gekozen, omdat het in beide gevallen in ieder geval gezonder is dan wat daarvoor werd gegeten? Is het stom toeval? En/of speelt er nog een andere factor mee: overtuiging, aandacht, intentie oftewel de kracht van onze geest?

  • Jan-Willem

    Ik kwam dit artikel tegen en wilde het wel eens lezen. ( ja, ook als man;)) Waarom? Omdat ik las dat deze mevrouw wat ergs overkomen was en dat niet kwijt kon. Logisch voor mij sinds ik me verdiept heb in TRE ( Trauma & Tension Release Excersise) Voor de geïnteresseerde zoek het even op via google. In het kort , Trauma slaat zich fysiek op en wil dit ook Fysiek ontladen. Alleen wij zijn dit niet meer gewend en slaan het op. Maar het lichaam wil de cycles ten alle tijden afmaken ook al duurt dat 10-20-30 jaar of langer. Dmv de TRE oefeningen zet je het systeem weer” aan ” en de tremoren in het lichaam gaan aan de slag.
    En zoals beschreven in het artikel hebben de neurotransmitors hier invloed op aangezien je hormoon huishouding nog in de Fight, Flight of Freeze fase zit en je kan die dmv de TRE weer herstellen.

    Disclaimer: Ik ben gewoon een enthousiasteling van de Methode en verder niet medisch onderlegt. Dus bent u geïnteresseerd zoekt u dan vooral een erkende TRE provider op.

  • Karin

    Ja…. De schildklier!! Vaak genoeg met vage klachten bij de dokter gezeten… Tot een oplettende homeopathische arts van m’n dochter zag dat mijn schildklier nogal opgezet was. Ben de man nog dankbaar.

    De opluchting:”Oh, ik ben niet gek!” was echt bijzonder fijn!

  • Diana

    Dan citeer ik hierbij graag schrijfster Myrthe van der Meer (van de boeken PAAZ & UP):

    ‘ Wie naar het ziekenhuis gaat is ziek in zijn lijf’. Wie naar de PAAZ (Psychiatrische Afdeling Algemeen Ziekenhuis) gaat, is ziek in zijn hoofd. Dat het hoofd ook een onderdeel van het lijf is, is blijkbaar nog niet bij iedereen bekend’ ` Uit: ‘UP’ van Myrthe van der Meer.

    Kortom: dat hoofd en/of de geest hadden ze nooit moeten ‘scheiden’ van dat lijf. Onlosmakelijk verbonden!

  • Nele

    ‘De Zwarte Hel’ ? Heb er persoonlijk (gelukkig!) geen last van maar ken inderdaad iemand die op bepaalde dagen in de maand precies in dat plaatje past! En denk dan altijd stiekem: We kunnen in tijden van oorlog wel een heel leger sturen om ons land te verdedigen, maar op dit moment zou deze ene vrouw in haar huidige staat van zijn het wellicht nog effectiever zijn ?

    • De Groene Vrouw

      Bwahahaha, ALLE PMS-VROUWEN VAN NEDERLAND, VERENIGT U! YOUR COUNTRY NEEDS YOU!
      Ik zal het onthouden: in tijden van oorlog iedereen van de visolie af, en dan een eindeloze stroom PMS’ende vrouwen op de vijandige linies afsturen…

      • Nele

        Precies! Zo zie ik het inderdaad ook voor me ? Het zal de geschiedenisboeken in gaan als de laatste oorlog op aarde. We hebben de sleutel tot wereldvrede in handen…!
        Daarna: visolie for everyone. En we leefden nog lang en gelukkig.

  • Hanneke

    Onlosmakelijk verbonden! Dat weet ik gewoon. Ik werk op het lijf, maar de reacties zijn lichamelijk en mentaal ?
    (Praktijk 19; vnl Bowen en Emmett technieken, myofasciale release enz. )

  • Victor

    Wat een prachtig stuk over de connectie tussen lichaam en geest. Toen ik in een burn-out (of eigenlijk bore-out) terecht kwam had ik diverse lichamelijk klachten. De emotionele knopen kamen letterlijk in mijn lichaam terecht. Ik kon niet langer mijn onvrede en mijn gevoel van ongelukkig zijn verzwijgen. Mijn lichaam en geest hadden hulp nodig. Door ten eerste goede gezonde voeding en ten tweede aandacht voor mijn lichaam en ten derde psychologisch hulp ben ik er weer bovenop gekomen. Nu merk ik als ontknoper dat veel mensen die met zichzelf in de knoop zitten niet goed naar hun lichaam luisteren. Ze luisteren niet naar de pijntjes en ze luisteren vaak niet naar de zorg en aandacht die het lichaam nodig heeft door bijvoorbeeld gezond te eten.

  • Erna

    Ik heb de ziekte van Hashimoto en bijnieruitputting en tevens had ik tekort aan vitamine B12. Dit alles pas de laatste 6 maanden ontdekt. Daarvoor heb ik werkelijk tientallen jaren depressieve klachten gehad. Ik kwam zelf met het voorstel om mijn schildklier te laten testen…nooit geweten dat een ziekte(n) depressieve klachten kan veroorzaken.